Çünkü Ben En Çok S Onsuzluğu Sevdim

Çivit mavisi olsa gerek, kaybolan düşlerin iksirinin o şuh rengi:

Yoksa kayıp bir ruh mu demeliydim hem dönüş yolunu unutan hem çelimsiz utanmadan bir de rüyalarımı kışkırtan?

Öznesiz özlemle misali insan neyi/kimi özlediğini bilmeden ve işte karşısında olanları savuran savurtan bir o kadar yüreğini avutan.

Mevsimler misal…

Bir yılın dört çeyreğine denk düşen.

Ve fısıltılar…

Ah, o fısıltılar ayyuka çıkan:

Hem misafirperver hem hatırşinas bir o kadar boşboğaz:

Boşa koysak da dolmayan; dolu olanı boşaltmamıza imkân tanımayan.

Sivri dilli vecizeler.

Elde kalan kapı tokmakları ya da kapısı olmayan evler.

Belki de savruk bir kapının aidiyetini sorguladığı ki:

Sahi, ben nereye aitim?

Ve işte o endamlı hissiyat:

Bir yerlere ait olmanın verdiği hoşnutluk ve hoşluk ve dünde kalanlardan arda kalan o zifiri boşluk.

Öznesi sihirli bir rüya gibi.

Pekişen gerçeklerin tesellisi.

Tecelli eden her hayal ve renklerin bakir s/onsuzluğu…

Sanırım yaşamda ben en çok s/onsuz olmayı sevdim:

Sonsuz.

Ve de ait olmadığım bir insanın bende şaka maka bırakmadığı o boşluk o kuyu çünkü:

Kuyularda boğdular beni kendimi bildim bileli…

O zifiri ve karanlık kuyular.

Kurtuldum da üstelik hem de defalarca ve işte ben en çok: kurtuluşu sevdim ve özgürlüğü.

Özgürlüğüme ket vuranlar.

Yetmezmiş gibi duygularıma kaçak kat çıkanlar.

Kurada çıkan hediyelerdeki o anlamsızlık gibi ne de olsa insanların nezdinde: bedava sirke baldan tatlı.

O yüzden hep hak ettim.

Hak etmek için mücadele verdim.

Ve hakkım olanı benden çalmaya çalışanlar.

Oysaki ben davalarımda hep haklı olan taraftım sonra birileri Araf’ta kaldı ve suçu bana yükledi.

O kesif sessizlik bir b/ölündü ki ansızın:

Çığırtkan kargalar.

Bet sesli.

Çal çene kadınlar esef yüklü.

Çemkiren iblis misali.

Beyaz hep mağdurdu.

Beyaz.

Beyaz olmayı hem ben seçtim hem de Mevla öyle buyurdu.

Karanlık ise bana yakışmayan.

Renkler ise duygularımın duası gibi idi halen de öyle.

Rengârenk iklimler ruhumda seken.

Bazen hoyrat bir rüzgâr bazen sakin bir hava ve işte ikisi arasında gidip geldiğim.

Coşkumu mazur görmediler.

Çocuk kalbimse hep yuhalandı.

Ben ise hep sevdim ama artık sessizce.

Yeniden âşık olmayı ben dilemedim çünkü bunu emreden kaderimdi.

Sevdim.

Sadece sevdim:

Ama artık ses etmeden.

Çünkü ben en çok s/onsuzluğu sevdim…

Birine ait olmamayı ve de.

Yine de güçlü bir aidiyet duygusu saklı içimde tüm duygularımı tefe koyan ve aşk ki sürekli ıskalayan ve ıslıklayan belki de fısıldayan ama sadece benim bildiğim benim duyduğum…