Ağzından Çıkanı Kulağın Duysun

İnsan, en ağır sözleri çoğu zaman hiç farkında olmadan söyler. 

Bazen öfke gelir, otuz iki sur ardına mühürlenmiş dilin kapısını zorlar.

Bazen kırgınlıkla, yürek denizi hoyrat bir dalga gibi savurur kıyıya, en cüretkâr sözleri.

En dehşetlisini de inkârın dar ağacında, kendi sandalyesini tekmelercesine sarfeder hiç umursamadan. 

Oysa eskiler boşuna dememiş:

“Ağzından çıkanı kulağın duysun.”

Tasavvufta güzel bir bakış vardır:

Kulun üzülmesi, öfkelenmesi elbette mümkündür ama edebini tamamen kaybetmemesi beklenir.

Mesela bu konuda Hz. Yakub’un (as)şu tavrı çok zariftir:

Acısını inkâr etmeden ama yönünü de kaybetmeden.

"Ben kederimi ve hüznümü sadece Allah'a arz ediyorum.

Artık bana düşen güzel bir sabırdır"

Burada

“Canım yanıyor” demek başka,

“Allah bana haksızlık etti” diyerek hesap sormak bambaşka. 

İnsan elbette acı çekebilir. 

Kırılabilir, sitem edebilir, hatta kızabilir de. 

Ama diliyle de hakikati incitmemelidir. 

Gelin o hakikatin gönül telini sarsan bazı yanlış cümleler nelermiş bakalım

*Takdire rıza göstermemeyi anlatan:

         -Allah yazdıysa bozsun. 

        -Tanrım beni baştan yarat.

*Allah'ın kudretini alaya alan:

         -İşimiz Allah'a kaldı.

         -Allah'ın parmağı yok ki gözünü oysun

         -Allah beni unuttu. 

*Allah'ın yazgısına rest çeken:

         -Kader utansın

         -Kahpe kader

*Allah'ın kudretini küçümseyen:

         -Onun hakkından Allah bile gelmez, ben nasıl geleyim?

        - Allah gelse seni elimden alamaz

*Allah'a hesap soran:

           -Allah'ım neydi günahım? 

           -Böyle adalet olur mu? 

Bir de bütün bu yanlışlıklara onay verircesine

-Yâhu bu ça;ğda artık böyle şeylere takılmamak lâzım, siz de aşın bunları…” gibi âmiyâne ve beylik lâflarla kurulan cüretkâr cümleler. 

Mesele yalnız kötü söz söylemek değil. 

Bazı cümlelerin insanın iç dünyasında açtığı derin gedikler. 

Çünkü bazı sözler yalnız ağızdan çıkmakla kalmıyor, 

insanın inancından da bir parça götürüyor. 

Velhasıl,  yazımı Sözlerin Sultanı Efendimiz'in (sav)

o güzel nasihatiyle nihayetlendireyim:

‘Ya hayır söyle ya sus.’

Vesselam.