Duygularımdır Ruhumun Makyajı

Çapkın kırmızı refüze etti tenimi:

Ne al idim ne de siyah alabildiğine ak ve parlak.

Cürüm işleyen renkler sökün etti.

Ah, o manivela ve kutsanmış duygular durağı kalbim ise tetikte.

Rencide edilmediğime sevindim ki en asil renkle olan iş birliğimde zaten alı al moru mor kadınlardan da asla haz etmedim tıpkı onların da benden haz etmediği gibi.

Kusurlu addedildim çünkü bir türlü sevemedim yapay renkleri:

Saçım misal…

Ütüsüz.

Yüreğim hepten sökük.

Ve yüzüm:

Asıl bendim refüze eden bazı b/atıl renkleri çünkü sevemedim asla ne pudra sürmeyi ne ruju ki…

Bu da benim isyanımdı yapaylığa.

Ben bendim.

Beni seven böyle sevecekti sevmeyecekse zaten arkasını dönüp gitmesini ben beklemeden çoktan sırt çevirmiştim duygu ve gururumla oynayanlara.

Beni ben yapan.

Ve işte kartlarımı açık oynadım bir ömür.

Yalandan da haz etmedim sunilikten ama son zamanlarda gördüm ve anlamıştım bazı şeyleri etraflıca.

Misal.

Sevgiyi şiar edinmiş sefil yüreğim.

Saygınlıkta levıl atlayan.

Sevgiden de dem vurmamaya yeminliyim artık çünkü ben her ne kadar insanları teker teker yüreğime sığdırabilecek potansiyelde olsam da gördüm ve anladım ki: bu, sadece bir ütopyadan ibaret.

Meskenim.

Mekânım.

Meramım.

Maruzatım…

Kimsenin umurunda olmadığım aşikâr idi hani.

Gel-geç sevgilere bel bağlayanlar ve sizin sızlayan elinizi tutmaktan imtina edenler.

Acılar büyüttü beni hele ki şu son iki sene.

Çünkü acılarım büyüktü.

Şükürler olsun ki: birileri değil acımak nefretle karşıladılar yolculuğumu.

Yokluk ne miydi?

Ya da yoksunluk?

Şükür bunu da kendi içimde çözmüş bulundum.

Ve seslendim ahvalime ve tayfasına!

Ses etmediler.

Canım yandı üstüme basıp geçtiler.

Ve ben hiç olmadığım kadar emin kendinden nasıl da kalkıverdim düştüğüm yerden.

Düş değildim.

Düşkün asla.

Düşünmeyi de tehir ettim çünkü benden iyi düşünen biri vardı ve beni benden iyi bilen ve tanıyan.

Çok gezen bir insan olmadım sanırım domestik bir yapım var.

Ama duygu coğrafyasında değil dünyayı kâinatı kaç kere tavaf ettim etmekteyim de ve işte budur bu, ruhuma huzur veren.

Üstelik yol parası yok.

Yemek derdi yok.

Yerleşke desen o hiç yok

Sevgi iken yoldaşım ve umut en başta Rabbimin varlığı.

Sevdiğim kadar sevilmek ya da sevilmemek de artık ilgi alanımda değil hani.

Sevenlerim bana yeter.

Ben bana yeterim.

Çocuk kalmayı becersem de artık daha hesaplıyım çocukça hayaller kurarken öyle ki daha ciddi ve istikrarlı planlarım var.

Kalemin ehliyim de diyemem ama kalemim benim vazgeçemediğim bir uzvum adeta ve ondan uzak kaldığım zamanların da acısını çıkarmaktayım.

Yüzüme sürmesem de pudrayı ve sair makyaj malzemesini, ruhumun meskeninde alabildiğine savuruyorum boyaları ve renkleri çünkü duygularım benim ruhumun makyajı üstelik masrafsız ve hiçbir yan etkisi olmayan.