Kalemin Bıraktığı İz

Bir damla düştü kalemimin ucundan,

gecenin sustuğu bir saatte.

Kâğıt ürperdi.

Sanki uzun zamandır

kimsenin dokunmadığı

bir kapı açıldı içimde.

Yazmadım seni.

Mürekkep kendiliğinden

adını buldu.

Bir çizgi çekti önce,

sonra o çizgi

çocukluğuma uzanan

eski bir yola dönüştü.

Kalem yürüdükçe

unutulmuş yüzler çıktı karşıma;

bir annenin sesi,

uzakta kalmış bir istasyon,

avuçlarımda eriyen

ilkbahar...

Her kelime

bir yerden kopup geldi.

Bazıları yaralıydı,

bazıları yağmur kokuyordu,

bazılarıysa

söylenememiş bir özür gibi

kâğıdın kenarında bekledi.

Sonra anladım:

Şiir,

insanın söyleyemediklerinin

sessizce konuşma biçimiydi.

Bir mısra yazdım,

içimdeki duvar biraz daha yıkıldı.

Bir kelime sildim,

yıllardır taşıdığım bir yük

hafifledi.

Ve gece boyunca

kalemimle kalbim arasında

görünmeyen bir nehir aktı.

Ben yazdıkça

gece eksildi,

ben sustukça

mürekkep çoğaldı.

Sabaha karşı

son noktayı koymadım.

Çünkü bazı şiirler

noktayı sevmez.

Bir ömür gibi

devam ederler

insanın içinde.

Şimdi önümde

bembeyaz bir sayfa duruyor.

Kalemimi yeniden elime alıyorum.

Belki bir damla mürekkep düşecek,

belki bir hatıra,

belki de

**kalbin yıllardır söyleyemediği

o tek cümle...**