Sizin Olsun Yalan Dünya

Bir akşam,

güneşi katlayıp bıraktım

eski bir sandığın dibine.

Kuşlar göçmedi o gün;

tüneklerde mahzun kaldılar.

İçimdeki yollar

birer birer kapandı.

Akşam,

son lambasını da alıp gitti.

Penceremde konuşan rüzgâr

adımı çağırmaktan vazgeçti.

Saatler,

kırık bir değirmenin taşları gibi

boşuna döndü durdu.

Bir zamanlar

avuçlarımda büyüttüğüm düşler vardı.

Şimdi her biri

kurumuş dere yataklarında

su bekleyen değirmenler.

Dost bildiklerim...

Sis çökmüş dağlar gibi.

Yaklaştıkça uzaklaştılar,

seslendikçe yankı oldular.

Ben ise

ömrün yorgun harman yerinde

son başağı da topladıktan sonra

arkasına dönüp bakmayan

eski bir rençber gibiyim.

Harman kalktı.

Savrulan samanın ardından

ben de bıraktım kendimi rüzgâra.

Ne küskünüm,

ne kızgın.

Yalnızca

göğsümde taşıdığım kalabalığı

sessizce boşalttım.

Bir vakit

yük sandığım ne varsa

indirdim omuzlarımdan.

Kaldırıp baktım:

Taş diye taşıdıklarımın çoğu

gölgeymiş meğer.

Artık

bir yaprağın daldan ayrılışı kadar sakin,

bir gölün dibine çöken ay ışığı kadar sessizim.

Varsın

çarşılar kalabalıklarla taşsın,

altınlar elden ele dolaşsın.

Yüksek kulelerde

bayraklar büyüsün rüzgârla.

Davullar dövsün geceyi,

toylar kurulsun.

Ben,

gölgesini toplamış bir ağaç gibi

çekildim kenara.

Ve ardımdan gelenlere

yalnızca şu cümleyi bıraktım:

Sizin olsun yalan dünya.

Mahir Başpınar / 06.06.2026