Baba Ocağında Bir Sabah

Sabah,

güneş daha

adını yeni fısıldıyordu toprağa.

Önce

iki canın karnını doyurdum;

bir anne kedi,

bir de

dünyaya şaşkın gözlerle bakan yavrusu.

Sonra

avuçlarımda

toprağın bereketi kaldı.

Maydanoz...

Reyhan...

Nane...

Her biri,

sessiz bir duanın

yeşermiş hâliydi.

Hatmi çiçekleri

rüzgâra rengini emanet etmişti.

Sarmaşıklar

çatıya doğru

sabırla tırmanıyordu.

Güller,

güzelliği sessizce paylaşmanın

renklerini açıyordu.

Tek katlı köy evi...

Huzuru öğrendiğim

baba ocağı.

Balkonda otururken,

çocukluğum

yanıma sessizce gelip oturdu.

Ne bir telaş vardı,

ne yetişilecek bir vakit.

Kuşlar,

göğün mavisine

görünmeyen türküler işliyordu.

Rüzgâr,

eski bir dost gibi

omzuma dokundu.

O an anladım...

İnsan bazen

en büyük zenginliği

bir köy evinin balkonunda,

toprağın kokusunu,

kuşların sesini

ve çocukluğunu

aynı nefeste içine çekerken buluyormuş.

Ve içimde,

adı olmayan bir sevinç,

çiçekler gibi

usul usul açıyordu.

Mahir Başpınar

11.07.2026