Yazılı Radyo 21 Yarım Kalan Vedalar

Yazılı Radyo 21– “Yarım Kalan Vedalar”

Sevgili dostum,

Bu gece ölümden konuşmayacağız.

Ama biraz kayıplardan bahsedeceğiz.

Çünkü bazı insanlar ölmeden de gider.

Bazı vedalar vardır ki,

içinde el sallamak yoktur.

Sarılmak yoktur.

Son bir cümle yoktur.

Hatta veda olduğunu bile anlamazsın.

İnsan hayatındaki en ağır ayrılıkları,

çoğu zaman yaşandığı anda fark etmez.

Çünkü son görüşmeler,

son görüşme gibi görünmez.

Bir gün konuşursun.

Sıradan bir gün gibidir.

Belki havadan sudan şeyler anlatırsın.

Belki aceleden telefonu erken kapatırsın.

Belki "sonra konuşuruz" dersin.

Ve gerçekten sonra konuşacağını sanırsın.

Ama konuşamazsın.

Çünkü hayat bazen kapıları sessiz kapatır.

Ve insan,

kapanan kapının sesini aylar sonra duyar.

🎵 Şarkımız: Bülent Ortaçgil – “Eylül Akşamı”

Bazı şarkılar vardır dostum.

Bir insanı değil,

ulaşılamayan zamanları hatırlatır.

O anları geri getiremezsin.

O konuşmayı yeniden yapamazsın.

O günü tekrar yaşayamazsın.

Ve insan en çok da bunu kabullenmekte zorlanır.

Çünkü biz kaybetmeye değil,

geri döndürmeye inanarak büyüdük.

Kırılan oyuncaklar tamir edilirdi.

Bozulan şeyler düzeltilirdi.

Ama kimse bize bazı insanların

sessizce hayatımızdan çıkacağını öğretmedi.

Düşünsene.

Çocukluk arkadaşlarının çoğunu son kez ne zaman gördüğünü hatırlıyor musun?

Muhtemelen hayır.

Çünkü vedalaşmadınız.

Hayat aranıza girdi.

Sokaklar değişti.

Evler değişti.

Telefon numaraları değişti.

Sonra yıllar geçti.

Ve bir gün eski bir fotoğrafa bakınca fark ettin.

Bir zamanlar her gün gördüğün biri,

artık sadece bir anı olmuştu.

İnsan bazen bunun yasını bile tutamaz.

Çünkü neyi kaybettiğini çok geç anlar.

🎵 İkinci Şarkımız: Ezginin Günlüğü – “Ebruli”

Hayatın garip tarafı şudur dostum.

Bazı insanların gittiğini biliriz.

Ama bazı insanlar gitmez.

Yavaş yavaş silinir.

Bir fotoğrafın renginin solması gibi.

Bir yazının mürekkebinin dağılması gibi.

Önce daha az konuşursunuz.

Sonra daha seyrek.

Sonra doğum günleri unutulur.

Sonra özel günler.

Sonra sadece isim kalır.

Ve bir gün o isim bile uzun süre aklına gelmez.

İşte bazı vedalar böyle yaşanır.

Sessiz.

İlan edilmeden.

Kimseye haber verilmeden.

Bir de hiç gelmeyen vedalar vardır.

İçinde söylenememiş cümleler taşıyanlar.

Özür dileyemediğin insanlar.

Teşekkür edemediğin insanlar.

Seni ne kadar etkilediğini söyleyemediğin insanlar.

Bir gün söylemeye karar verirsin.

Ama geç kalmışsındır.

Çünkü hayat bazen beklemez.

İnsan hep vakti olduğunu sanır.

Yarın konuşurum der.

Haftaya uğrarım der.

Bir ara mutlaka ararım der.

Ama o "bir ara" bazen hiç gelmez.

🎵 Üçüncü Şarkımız: Teoman – “İki Yabancı”

Belki de bu yüzden bazı geceler,

durduk yere bazı insanları hatırlarız.

Yıllardır görmediğimiz yüzleri.

Unuttuğumuzu sandığımız sesleri.

Bir sokakta yürürken,

bir kokuda,

bir şarkıda,

bir yağmur damlasında...

Ansızın geri gelirler.

Çünkü bazı insanlar hayatımızdan gider.

Ama içimizden gitmez.

Orada kalırlar.

Bir cümlenin arasında.

Bir alışkanlığın içinde.

Bir bakışta.

Bir suskunlukta.

Biz fark etmeden yaşamaya devam ederler.

Sevgili dostum,

Belki de insanın en büyük yanılgısı,

vedaların haber vererek geleceğini sanmasıdır.

Oysa hayatın çoğu vedası hazırlıksız yakalar.

Kimse son kahvesini içtiğini bilmez.

Kimse son sarılışını fark etmez.

Kimse son kez birinin sesini duyduğunu anlamaz.

Bu yüzden bazı anlar,

yaşanırken sıradan görünür.

Ama yıllar sonra dönüp baktığında,

hayatının dönüm noktası olduklarını anlarsın.

🎵 Son Şarkımız: Cem Adrian – “Kül”

Bu şarkı çalarken insan şunu düşünüyor:

Belki de vedaların amacı unutmak değildir.

Hatırlamayı öğretmektir.

Çünkü bazı insanlar hayatımızda kalmak için değil,

bize bir şey bırakmak için gelir.

Bir cümle.

Bir alışkanlık.

Bir cesaret.

Bir yara.

Bir ders.

Ve sonra giderler.

Ama bıraktıkları şey,

onlardan daha uzun yaşar.

Bu yüzden eğer bu gece aklına biri geldiyse,

onu geri getirmeye çalışma.

Sadece hatırla.

Belki bazı insanlar kalmak için değil,

hatırlanmak için geçmiştir hayatımızdan.

Yazılı Radyo'nun bu geceki yayını burada sona eriyor.

Eğer yarım kalmış bir vedan varsa,

onun yükünü taşımak zorunda değilsin.

Bazı hikâyeler tamamlanmaz.

Bazı kapılar kapanırken ses çıkarmaz.

Ve bazı insanlar,

son kez konuştuğumuzu bilmeden hayatımızdan çıkar.

Görüşürüz dostum.

Tamamlanmamış anılarınla barıştığın bir gecede buluşmak üzere.