Göğe Kurulan Merdivenin Son Basamağı

İçimde bir gökyüzü büyüyor.

Sessiz.

Kimsenin haritalarında görünmeyen, bulutlarını yalnızlığın ördüğü, yıldızlarını özlemin yaktığı eski bir gökyüzü.

İçimde bir gökyüzü büyüyor.

Her gece biraz daha genişliyor duvarlarımın arasında. Kaburgalarımın demir parmaklıklarına sürtünüyor maviliği. Bir kuş çırpınıyor içimde, adını bilmiyorum.

Belki umut.

Belki hasret.

Belki de yıllardır kendine gelemeyen bir cesaret.

İçimde bir gökyüzü büyüyor.

Sokak lambalarının altında yürürken de, kalabalıkların omzuma çarpıp geçtiği saatlerde de, kimsenin duymadığı bir rüzgâr saçlarımı değil, kaderimi savuruyor.

Ve ben bazen eski bir evin tavan arasında unutulmuş bavul gibi tozlanıyorum.

Bazen de yüzyıllardır açılmamış bir pencerenin ardında ışığı bekleyen oda oluyorum.

Ama yine de,

İçimde bir gökyüzü büyüyor.

Korkularım var.

Elbette var.

Gecenin cebinden düşen paslı anahtarlar gibi şakırdıyorlar zihnimde.

Her biri başka bir felaketin ismini taşıyor.

Her biri başka bir uçurumun.

Her biri başka bir vedanın.

Fakat garip bir şey oluyor.

Korkular büyüdükçe onların üstüne gölge yapan bir şey de büyüyor.

İçimde bir gökyüzü büyüyor.

Bir deniz düşün.

Dalgaları yıllarca kıyıya vurmuş, ama kıyı bir adım bile yaklaşmamış ona.

İşte öyle bir bekleyiş bu.

Bir ağacın, daha tomurcuk olmadan baharı hissetmesi gibi.

Bir nehrin, okyanusu hiç görmeden ona inanması gibi.

Bir taşın, yüzyıllar boyunca yağmuru beklemesi gibi.

İçimde bir gökyüzü büyüyor.

Ve ben anlıyorum artık.

İnsan bazen düşmekten korktuğu için değil, yükselebileceğine inanamadığı için duruyor.

Kendine dar geliyor bazı hayatlar.

Bazı aynalar küçük geliyor yüze.

Bazı odalar nefes almıyor.

Bazı kaderler, içine sığmayacak kadar büyüyor insanın.

Çünkü,

İçimde bir gökyüzü büyüyor.

Sabaha karşı, uykunun en kırılgan yerinde, uzak yıldızların sessizliğini duyuyorum.

Sanki evren, karanlığın kulağına eğilmiş de aynı cümleyi fısıldıyor.

Durmadan.

Yeniden.

Durmadan.

Yeniden.

Bir gün açılacak bütün kapılar.

Bir gün susacak bütün zincirler.

Bir gün hatırlayacaksın kendini.

Ve o gün geldiğinde,

Gökyüzü sana ait olmayacak.

Sen gökyüzüne ait olacaksın.

Çünkü bunca zamandır,

İçinde büyüyen şey bir umut değildi.

Bir gökyüzü de değildi.

Kanatlarının hafızasıydı.