Bir Kalp Düşün

Bir kalp düşün;

Her köşesi çiçeklerle değil,

tek bir sevdanın yeşiliyle bezenmiş olsun.

Ne papatyanın mahcup beyazı,

ne gülün gösterişli kırmızısı,

ne de menekşenin sessiz moru.

O kalpte yalnız fesleğen büyüsün.

Toprağı özlem,

suyu umut,

güneşi ise bekleyiş olsun.

Bir kalp düşün;

İçine sinmiş kokular burna değil,

doğrudan ruha ulaşsın.

Bir nefes çektiğinde değil,

bir hatıraya dokunduğunda duyulsun.

Ve sakın deme ki:

"Böyle kalpler artık yoktur;

varsa da çoktan kırılmış,

enkaza dönmüştür."

Hayır öyle bir kalp vardır.

Belki biraz yorgun,

belki biraz yaralıdır;

ama hâlâ bir köşesinde

yeşermeyi unutmamış bir fesleğen taşır.

Eğer o kalbin sahibi yoksa,

ben o enkazın başına bir ömür kurarım.

Kırık taşlarından gökdelenler yükseltir,

çatlaklarına umut doldururum.

Ve her katında,

her penceresinde,

her köşesinde yeniden fesleğen yetiştiririm.

Çünkü bazı kalpler yıkılmak için değil,

yeniden çiçek açmak için kırılır.