Sessizce Yaşayan Bir Ölüm

Ölüden farksızım.

Doğru

Bazı farklarım var.

Nefes almak,

Bakmak,

Duyup susmak,

Ve bazen

Gereksizce tepki vermek.

Ama benzerliklerini sorma.

Anlatmaya zaman yetmez.

Çünkü ben de

Bir ölünün sessizliğini taşıyorum.

Hayallerim yok artık.

Yaşama sevincim,

İçimde çoktan toprağa verildi.

Şimdi sor bana:

Hayalleri ölen biri,

Ne kadar yaşar?

Gülüşü kaybolan biri,

Ne kadar insandır?

Ölünün hayali olmaz.

Beklentisi olmaz.

Yarını olmaz.

Benim de

Bazı yarınlarım eksik.

İnsan yaşamayı çok ister.

Tutunmayı,

Başarmayı,

Var olmayı

Ama hayat bazen

En çok isteyeni yorar.

Ve insan,

Uğruna ömrünü verdiği şeye

Çoğu zaman ulaşamaz.

Sonunda ise

Bütün eşitlikler,

Bütün savaşlar,

Bütün çırpınışlar

Aynı kapıya çıkar:

Bir avuç toprak.