Gündüzden Kalma Bir Yıldız

Gündüzden Kalma Bir Yıldız

Bahardan kalma bir hüzün var peşimde,

Kavaktan düşmüş sarı bir yaprak gibi.

Bozkırlardan süzülmüş yorgun bir umut,

Geceye bırakılmış bir günün son nefesi gibi.

Gündüzden kalma bir yıldız taşıyorum içimde,

Sönmeye yüz tutmuş bir hatıranın ışığında.

Zaman ağır, gökyüzü suskun,

Rüzgâr bile adımı unutur olmuş.

Ölüyorum,

Ruhumun çürüdüğü bu bedende yavaş yavaş.

Bir çiçeğin soluşu kadar sessiz,

Terk edilmiş bir dua kadar yalnız

Ve belki de

Gözlerinden düşen son bakışta ölüyorum;

Adımı anmadığın bir gecede,

Yokluğunun kıyısında ölüyorum.