Ömür İçinde Gönül

Ömür denilen yaşamda,

yıllar acımasızca akıp giderken

sanki dönülmez bir girdabın derinliklerinde,

yüreğim de bata çıka yol alıyor,

yol aldıkça da damarların her zerresinde,

yorgunluk akıyor!

Düşünüyorum da

canevimden nice baharlar gelip geçti de

deli divane gönlüm, 

ne yoldaş, 

ne sığınacak liman,

ne yuva,

........... olmasını bilebildi !

Anladım ki

Akıl, ruhdan firari,

ruh, akıldan firari olunca

gönül, sebat eylemez 

sükut-u hayale uğrar,

yürek, kor ateşlerde yanar..! 

Ömür denilen girdabın,

hayatta kalmakla kalamamak  

ikilemin de 

gönül, 

neden yorulur?

bilmiyorum...

Düşüp, düştüğünü kabul edip

karanlıklar içinde kalmaktan mı?

yoksa

düştüğü yerden mücadele ederek kalkıp

apaydınlık yarınlara çıkmaktan mı? 

................... yorulur 

sahi neyden yorulur?

bilen var mı?

Aklın sorgulayan düşünceleri arasında

yürek, akılla boğuşurken

son noktaya dem vururcasına

tan yeri ağırmaya başlıyor..!

Öyleyse,

Ömür var olduğu sürece 

Gönül,

Yeri gelir üzülür, karanlıkta kalır!

Yeri gelir sevinir, aydınlığa çıkar!

Sen yeter ki gönül için 

Sabret, umudunu kaybetme..!

12.06.2026 Ank P.ÇETİN