Yıldırım Aşkı

Geçen gün yemekhanede masamıza iki kız geldi; biri sarışın, diğeri esmerdi. Yemek esnasında onlarla tanışma fırsatımız oldu. Yabancı uyruklu bu kızlar memleketimize sözde çalışmaya geliyorlar fakat farklı amaçlar içinde olabiliyorlar. Hepsi demiyorum ama birçoğunun amacı bu yönde oluyor.

Altını çizerek söylüyorum; yarısından fazlası farklı amaçlarla geliyor. Evlenip buraya yerleşmek istiyorlar. Türk erkeklerinin özellikle bu aylarda akıllarını başlarına devşirmeleri gerekir. Cazibelerine kapıldılar mı yandılar. Yuvasını dağıtıp onlarla evlenen, sonra da pişman ve perişan olan çok arkadaş tanıyorum.

"Çocuklarım var, onlara bakıyorum."

"Eşimden ayrıyım."

"Hasta anama bakmak için çalışmaya geldim."

"Eşim öldü, kimsem yok."

"Çok borcum var."

"Seni çok sevdim, senden hoşlandım, bana yardım et!"

"Hiç erkek arkadaşım olmadı."

Erkek milletini bilirsiniz; evli, bekâr fark etmeksizin hemen koruyucu ve kollayıcı damarları kabarır. "Ben varken sana bir şey olmaz." mesajını vermeye kalkarlar, sahiplenirler. Oysa bu bazen bir tuzak olabilir. Çünkü kimin doğru, kimin yalan söylediğini anlamak zordur. Onlar ise bunun adını koymuştur:

"Yıldırım aşkı..."

Yıldırım elektrik yüküdür; düştüğü yeri parçalar ve yakar...

Onlarla evlenilmesine kesinlikle karşı değilim ancak dikkatli olunması için uyarmak istiyorum. Her iş yerinde yüzlercesi var...

Sarışın olan daha konuşkan, girişimci, açıkgöz ve neşeliydi; esmer olan ise sakin, hanımefendi ve fazla konuşmayı sevmeyen biriydi.

Sarışın:

"Seni evlendirelim," dedi. Esmer kıza beni işaret ederek, "Hem yakışıklı, hem işi gücü, hem de evi var."

"Neden olmasın?" diye içimden geçirdim ama kimseye söylemedim.

Dün iş çıkışı koridorda karşılaşınca selamlaştık. Üzerinde bir telaş vardı. Sırf sohbet etmek için, cevabını bildiğim hâlde sordum:

"Siz otelin lojmanında mı kalıyorsunuz?"

"Evet," dedi, "iki gün sonra ayrılacağım."

İşten ayrılacağını sanıyordum, meğer durum başkaymış:

"Cuma günü nikâhım var, evleniyorum."

Mutluluklar diliyorum, ne diyeyim...