Karanlığı Yırtan Feryat

Haykırmak isterim ben dünya yalan

İçimde kor olmuş büyür feryan

Gecenin bağrında üşüyen bu can

Sessiz çığlıklarla sarsılır hayat

Bir yarı gece çöker üstüme artık

Karanlık sarılır gece sessizce

Nefesim düğümlü kalır içimde

Her suskun an beni boğar gizlice

Boğuyor içimi görünmez eller

Gölgeler üstüme yürür geceler

Kırılmış düşlerim, suskun heceler

Kaybolur benliğim derin kederde

Ne yıldız yol verir bu karanlığa

Ne ay iner artık dert ortağına

Savruldum durmadan hayat rüzgarına

Bir iz bile kalmaz sanki geriye

Aynalar yüzüme yabancı şimdi

Gözlerimde yorgun yılların izi

Kendi içimdeyim en derin yerde

Kaybettim ben bile eski benimi

Zaman ağır aksak sürünür gider

Omzumda yük olur geçen her sefer

İçimde bir ateş yanar ey kader

Küllerden doğacak yeni bir kader

Hüseyin der ki bu dünya yalanmış

Doğruyu söylemek en büyük meydan

Eğilmem, bükülmem dimdik duran

Gerçeği haykıran gerçek bir insan...

Hüseyin YANMAZ

07.04.2026