Ağır Geçim Sessiz Çığlık

Bu şehir açlığın adını fısıldıyor

Her sokakta yoksulluk yankılanıyor

Ekmek değil artık sabır bölünüyor

İnsanlık sessizce yere seriliyor…

Millet aç millet yorgun

Gözler dolu yüzler solgun

Bir lokma için geçen ömür

Sessizce tükenir gün be gün.

Sokaklar aynı hikayeyi yazar

Bir yanda bolluk bir yanda azar

Kiminde sofra taşar nimetle

Kiminde açlık olur kısmetle.

Çocuklar büyür anlamadan dünü

Sorar babasına nedir bu günü

Baba susar boğazında düğüm

Cevap değil sadece ağır bir yüküm.

Geçim derdi omuzda dağ gibi

Her gün büyür kaderin yükü gibi

Fatura bir yanda kira bir yanda

İnsan kaybolur dar bir zamanda.

Pazar yerinde yanar etiketler

Bir adım atsan eksilir nefesler

Domates bile olmuş hesap dert

Yaşamak artık zor bir sanat sert.

İş var denir ama yetmez eve

Emek akar karşılık nerede?

Ter dökenin yüzü yine mahzun

Çünkü düzen hep aynı mahkum.

Birileri tok birileri aç

Bir taraf gölgede bir taraf saç saç

Adalet dediğin sadece sözde

Gerçekler saklı en derin gözde.

İster duy ister duyma bu sesi

Sokaklar taşır halkın nefesi

Her köşede biriken bu dert

Bir gün olur taşar elbet.

Çünkü insan dayanır bir yere kadar

Suskunluk bile bir gün parlar

Yoksulun sesi duyulmaz sanma

En büyük çığlık sessizlikten doğar.

Ve gün gelecek…

Bu sessizlik boğazlara sığmayacak

Yoksulun çığlığı duvarları aşacak

Çünkü açlık konuşmaya başladığında

Hiçbir düzen yerinde kalmayacak...

Hüseyin YANMAZ

25.04.2024