İçimde Sabah Olmayan Gece

Güneş battı

Gün karardı

Karanlık yalnız gökyüzüne değil

İçime çöktü ağır ağır.

Bir şey eksildi benden bu gece

Adını koyamadım yine

Ne zaman arasam kendimi

Hep yarım kaldım bir yerimde.

Yıldızlar bile uzak şimdi

Sanki hepsi sırtını dönmüş

Gökyüzü koca bir boşluk

Ve ben o boşluğa düşmüşüm.

Sokaklar suskun, geceler sağır

Çığlığım çarpar duvarlara

Kırık bir yankı gibi geri döner

Ve batar en derin yarama.

Aynalara baktım uzun uzun

Gözlerimde bir yabancı var

Ne geçmişe ait ne bugüne

Sadece silinmeye yüz tutmuş bir iz kadar.

Dertlerim büyüdü içimde

Sessizce kimse görmeden

Bir yangın gibi sardı her yanımı

Kül oldum kendi içimden.

Kalem elimde ama yazamıyorum

Sözcükler düğümleniyor içimde

Mürekkep değil kuruyan aslında

Umut yavaşça çekiliyor derinde.

Gece uzuyor zaman bükülüyor

Her saniye biraz daha ağır

Nefes almak bile bir yük şimdi

Göğsümde taş kesilmiş bir ağrı var.

Ne bir ses çağırıyor beni

Ne de bir yol görünüyor önümde

Yürüdükçe daha da kayboluyorum

Kendi kurduğum düğümde.

Ve şimdi anlıyorum…

Bazı karanlıklar güneşle dağılmaz

Bazı yaralar zamanla kapanmaz

Bazı geceler vardır ki

İçinde sabah hiç doğmaz...

Hüseyin YANMAZ

24.04.2026