Durak

                                       DURAK

 Durakta bekleyen yolcunun gözü yoldadır. Sağla- solla ilgilenmez. İlgilense bile dalıp gitmez. Yanına yanaşan kişiler, geçicidir, dostluk kurmaz. Birkaç kelam o da nadiren. Yapılan muhabbet, ya otobüs numarası ya otobüs saati; bin de bir memleket kurtarma sohbetleri.

 Mesela kimse gelip durağa televizyon asmaz, masa, sandalye kurmaz. Dantel serip, el bezi ile temizlik yapmaz. Kısa bir bekleyiş olduğunu bilir ve ona göre davranır. Demirin soğuğu, yazın sıcaklığı çile oluşturmaz.

 Başka yönlere ve farklı otobüslere binip gidenlerin arkasından ağıtlar yakmaz. Açar bir iki sayfa kitap okursun, ya da ekran çekiciliğine kapılıp gidersin.

 Saatin tik taklarına bakıp, gelmesi yakındır dersin. Gideceğin yer huzura çağırıyorsa her gelen aracı kendi aracın zannedersin. Korku ve acıya davetse; gelmesin diye dua edersin.

 İşte böyle…

 Yıllar ilerledikçe, sevdiklerini teker teker bindirirsin araçlarına. Bazen de seninkisinin hareket saati onlarınkinden öncedir. Ne kadar çok uğurlama yaptıysan ; duraktaki bekleyiş katlanılmaz olur.

 Herkes gitti. Benimkisi nerede?