Deniz Kabuğu

DENİZ KABUĞU

  Mürekkebin kokusu odama yayılıyor, parmaklarımın hararetinden incelmiş Kağıda dokunur

dokunmaz yazmaya başlıyor gayri ihtiyari.

 Ne zaman giyinip kuşanıp yola çıksa kelimelerim, ilk kavşakta sanki sana doğru bükülen

yollara sapıyor.

  Her adımında menzilin, sayfa sayfa, tomar tomar birikiyor sırtımda yazdıklarım.

  Yüküm ağır, yüküm hüzünlü, ıslak, gittikçe ağırlaşan ama teslimat tarihi çok yakın.

  Aramızdaki bir açılıp bir kapanan mesafeleri, dalgaların sesiyle ölçüyorum bu gece.

  Ne kadar git, ne kadar gel..

  Uzaklardasın, ama içimdeki o en korunaklı mevkidesin.

Hani bir deniz kabuğunu kulağına dayadığında dinlersin ya.  Uzak dalgaların uğultusunu fısıldar sana.

  Dünyanın hırçın dalgalarından gizlenmiş o derin sularda, sert kabuğunun ardında saklı, narin bir

inci gibisin işte içimde.

  Keşfedilmemiş, sahiplenilmemiş, bedel biçilmemiş.

  Ama varlığımdan da habersiz.

  Rüzgarlar, odana sümbülteber kokuları taşırsa pencerenden, eril dut yaprakları arasından

bil ki yasemin kokan teninle buluşmaya gelmiştir, İpek böceklerini de heyecanlandıran.

  Ve ne zaman o eskimiş banka oturup çok uzaklara dalsa gözlerin, ruhumda ortancaların o en canlı,

 en taze renkleri açıyor, menzilinde olmaktan..

  Takvimden seçtiğin en müstesna günde belki  tenim teninden uzak, ama ruhum o aşina kıyında.

  İlk günden beri içimde biriktirdiğim kumlardaki ayak izlerinde

 erolbaşçı.