Aşk Ve Yalnızlığımın Sesi

Aşk ve Yalnızlığımın Sesi

Ey içimde kendi kendine esen soğuk bir yel,

Ey bahar dediğim şeyin ortasında kuruyup kalmayan,

Senin adınla büyüyor bu boşluk.

Geceler sana dolanıyor, ama hiç kaybolmuyor.  

Dağlar beni kendi sessizliğine çağırıyor,

Denizler beni yutuyor sessizce.

Ben sadece yutkunuyorum.

Sen hiçbir söze sığmıyorsun ey aşk,

Sen benim suskunluğumun ta kendisi oldun.  

Ey eski bir bahçeden artakalmış soluk bir ışık,

Ey ruhumun derinindeki kapıyı aralayan ürkek el,

Sen geldikçe titriyor her şey,

Ama kimse dokunmuyor sana.  

Bir nefes üfleyince toprağın altında

Eski yaralar kendi kendine çiçeklerle açılıyor.

Sular seni kendi derinliğinde saklıyor,

Ben de bir gölge gibi eriyorum yanlarında. 

 Sen kelimelerin bittiği yerdesin,

Kendi kendine kapanan, elle açılmayan bir şeysin.

Seninle vardım bu büyük boşluğa.

Sen benim en uzun yalnızlığımsın.  

Yüreğimde tek başına tüten duman,

Her şeyi yavaş yavaş kula çeviren.

Dağlardan inen suyun sesi gibi,

Bir kayanın çatlağında zorla yaşayan ot gibi. 

Yüreğim artık kanatları kırık kanatlarım iyileşti,

Uçamıyor, sadece çırpınıyordum.  

Hüzün mevsiminde kendi başına açan soluk tomurcuklar,

Sana dair parçalı düşlerden içen,

O kokuyu ciğerlerine gömen,

Bir deli gibi seni çizmeye çalışan…  

Geldim sana.

Fırtınaya fısıltı veren ağzımdan

Sadece avuçlarımda eriyen sözcükler kaldı.  

Ellerim tenine uzanamıyor,

Bıraktım içimde kavrulsun,

Sensizliğin gri ateşinde yavaş yavaş yansın.  

Görmez misin?

Dudaklarında senli gülümseme

Kırık camlar batmıyor gözlerime.  

Işığın bile hayat kokuyor ey aşk.  

Bazen bir ok gibi saplanıyorsun yüreğime.

Bu sevdaya ömür boyu zincirlendim.  

Gönüllüyüm ey aşk.

Bu yalnızlığa senin adınla yanmaya gönüllüyüm.  

Hayat derin bir çöl.

Sen ise en ıssız yeri bahar eden.  

Sana uzanamıyorum.

Senden öteye de gidemiyorum.

Arada sadece ben kaldım,

Ve bu büyük boşluğu dolduran sen.

Mehmet Aluç