Sokaktaki Adam

SOKAKTAKİ ADAM

Üç çocuk bir evde hayatı buldu

Mutluluk sardı o sıralar beni

Bir baba üç eve sığamaz oldu

Gördüğüm tavırlar yaralar beni

Gece soğuk ayaz, titriyor tenim

Sokak lambaları mekânım benim

Ölmeden toprağa doydu bedenim

Bir gün öldürür bu yaralar beni

Teselliyi meyhanede aradım

Beni seven dostlarımdan ıradım

Ölenimi unutmaktı muradım

İçten içe yaktı çıralar beni

Beden yaşlandıkça dertlerim katlar

Yavaş yavaş derinleşti yüz hatlar

Her günü huzurlu geçen evlatlar

Vicdani gözlerle göreler beni

Onlar mı hayırsız ben mi aksiyim

Onlar modern imiş ben klasiğim

Biraz titizimdir bu mu eksiğim

Kendi evlatlarım karalar beni

Güler yüzlü çocuk buluştu bir gün

Dostça bakışlara alıştı bir gün

Yarım simidini bölüştü bir gün

O da unuttu bu aralar beni

Coşari bu kadar anlatma n’olur

Tutamam yaşları, ağlatma n’olur

Vicdanı azapla dağlatma n’olur

Dostun kaş çatması paralar beni

17.04.2026/Samsun

İbrahim COŞAR