Kalmamış

Bakıp da daldım şöyle bir geriye,
Eski yarenlerden kimse kalmamış.
Zaman acımamış geçen süreye,
Gönül kapısını çalan kalmamış.

Hani o gülüşler, o tatlı sözler?
Şimdi birer birer söndü o közler
Arama bulunmaz değişti yüzler
Gidilen yollardan dönen kalmamış.

Bir çınar misali dökülmüş yaprak,
Kimi gurbet elde, kimiyse toprak.
Vefasız dünyaya dönüp de bakmak,
Beyhude bir çaba, derman kalmamış.

Yine de ey gönül, sitem etme hiç,
Hayat bir kadehtir, sunulunca iç.
Her gelen gidiyor, dünya bir kerpiç,
Temeli baki tek bir han kalmamış.

Hatıralar sarar dört bir yanımı,
Yaad etsem eski, güzel günümü.
Kime anlatsam ki şu ahvalimi?
Derdimi bölüşen canlar kalmamış.

Mustafa yaman
19 haziran 2026