Boş Valiz

‘’Susmak yalnızlığın ana dilidir, Ömür hanım, şiiridir, beni

konuşmaya zorlama ne olur. Sözün sularını tükettim ben,

kaynağını kuruttum. Geriye bir büyük sessizlik kaldı yü-

reğimde, kalabalıklar, kalabalıklar kadar büyük…Yalnızım

Ömür hanım, geceler boyu akıp giden ırmaklar gibi ka-

ranlıklar içre, öyle yitik, öyle üzgün, yalnızım…Sularım

toprağa sızıyor bak. Yüzümü geceler örtüyor. Binlerce taş

saklanıyor içimde. Kim kimin derinliğini görebilir, hem

hangi gözle?’’(Alıntı)

Unutulmuş söz öbeklerinden bir tanrı yaratma gayesi içindeyim öznesi olmayan bir özlemin tanıdık sesinde saklı bir misafir misali.

Sessizliğin çöküntüsü var susların payı var ve sözcüklerin kibri:

Diklenen yalnızlığım.

Daralan geçitler.

Ölümü anan bir ölümlü yaşama doymakla yaşamdan usanmanın arasındaki o ince çizgi.

Pergelin ayaklarına yayılı noktalar ve sus pus notalar ruh ise hacizli.

Tükenmişliğin değil türetmenin hevesi ile yazıyorum çünkü yazmadığımda illa ki bakaya kalıyorum.

Esef yüklü iç sesim ve randıman alamadığım kadar da dış sesi nakavt etme arzusu ile dolu.

Delişmen rüzgâr pencereme konuk oluyor daha doğrusu bodoslama sallıyor pervazı hatta tüm evi.

İçerlediğim kadar dışlıyorum rüzgârı çünkü huzurun peşindeyim ve sessizliğin ki ben her ne kadar sessiz olsam da konuşmak istiyorum ve tutanaklara geçirmek.

Ölü iklim ölü bedenler diyarı insanlar da sus pus gıybet dışında kelime dökülmüyor dudaklarından.

Tecrit edilmekten bahsedeceksek ben fazlasıyla tecrit edildim hayattan bundan iki ay önce ve sessizliğin kanatlarında güneş oldum doğdum mehtap oldum yıldızlarla sözleştim.

Ruhumdaki ağırlık öyle bir noktaya geldi ki her sus payı söylemde ben vardım ve seslerin ağırlığında ruhum hafiflesin diye erkenden daldım uykuya ve sabahın köründe uyandırıldım ben ve diğerleri.

Ötekiler.

Ötekileştirilmiş insanların hengâmesinde sadece gözlemledim ama özlenmedim çünkü beni özleyecek insanlar çoktan göç etmişti ve şehrin ışıklarından bin ışık yılı uzaklığında sadece şerit değiştirdi sözcüklerim ve afalladığım her yeni günde, ya özgürlüğüme yaklaşıyor ya da tamamen uzaklaşıyordum kendimden.

Bir ustura idi ki mekân ruhumu deşen.

Bir isyan idi ki içimde kopan kıyamet oysaki susmam emredilmişti.

Yine de meraklı gözlerle deştiler içimi ben kan kustum kızılcık şerbeti içtim, dedim tüm ahvalime.

Göktü uzak olan bense yerin dibine geçmiş tuzağa yakalanmış bir fani ki kimyamdan çok ayrı bir dünyaya hapsolmuştum.

Rengim solgun.

Hüviyetim kayıp.

Söyleyeceklerim ise ayıp kıvamında.

Öznesi olmayan tanrılar cirit atarken meydanda.

Ve nöbetçiler yanı başımda:

Ne el kol hareketi yapmama izin vardı ne de ses etmeme.

İzin almadan uyumak dahi yasaktı.

Öncesiz sorular sonrasız cevaplar ama asla birbiri ile eşleşmeyen.

Ruhumun dağınık mikado çöpleri ve seziyordum ki artık adam olmazdı ruhum bu saatten sonra.

Ama düşündüğüm gibi de olmadı ve yeniden kavuştum kendime ve özgürlüğüme öncesinde itiraf edemediğim ne varsa şimdi isyan ediyordum ama kendi dilimde ama kendi öykümde ama kendi ülkemde.

Öznesi olmayan tanrılar kulvarında bir tadımlık arzular durağında ve işte beklemeye aldığım iç sesim sonunda infilak etmişti.

Renklerin solduğu çiçeklerin ayaklar altında ezildiği daracık bir bahçe iken de mahzenim.

Maskesi farklı farklı insanlar konakladıkları kadar ölgün ruhlarda ve taziyelerimi sunduğum iç sesim ve kapışan dış ses.

Öğretiler mahiyetinde ölümle sınanan.

Övgüler değil yergiler iken baş tacı.

Ve özgürlüğümü kutladığım ve kutsadığım o ilk gün.

Havanın cazibesi beni benden almışken ve kılı kırk yaran bir ölümlüden geriye son kalan.

Sadece bir valiz bomboş bir valiz.

Ve de bu ölü ve işe yaramaz valizi bir eskicinin arabasında uğurladığım ne de olsa totemlerim vardı ve bohem ruhumun yeniden canlandığı o Mayıs güncesi…