Kendine Mahkûm

Yalnızlık, sınırları çizilemeyen bir kavramdır. Onu tek bir cümleye sığdırmak, denizi avuçlarına doldurmaya çalışmak kadar zordur. Kalabalık bir odanın tam ortasında da yalnız hissedebilirsin, dağın zirvesinde tek başınayken de. Demek ki yalnızlık, bulunduğun yerle değil, içinde taşıdığın boşlukla ilgilidir.İnsan, doğduğu ilk andan itibaren "Yalnız değilsin." sözleriyle büyütülür. Belki de bu yüzden yalnız kalmaktan korkarız. Zamanla başka insanlara alışır, onların varlığını hayatımızın vazgeçilmez bir parçası sanırız. Oysa insanın en eski tanışıklığı yine kendisidir. Hiç kimse, insanın kendi sessizliğinin yerini dolduramaz.

Bana göre en güçlü bağımlılık ne sigaradır ne de başka bir madde. En güçlü bağımlılık, insanın başka insanlara ve onların hissettirdiklerine duyduğu alışkanlıktır. Yalnızlığı kabul ettiğin anda önünde bambaşka kapılar aralanır. Özgürleşirsin. Kimsenin beklentilerine göre değil, kendi sesine göre yaşamaya başlarsın. Fakat özgürlüğün de her şey gibi bir bedeli vardır. Kendi sessizliğinin içinde kaybolma ihtimali...İnsan, yalnızlığı doğru yaşayabilirse olgunlaşır. Çünkü insan kendini en çok yalnız kaldığında tanır. Gürültü sustuğunda, kaçtığı bütün düşünceler birer birer karşısına çıkar. O an, insan ya kendini inşa eder ya da kendi içinde yavaşça dağılır.Yalnızlık, dozunda kaldığında öğretmendir; fazlası ise insana kendi zihnini bir labirent gibi dolaştırır. Bir süre sonra çıkış kapıları görünmez olur ve insan, kendi sessizliğinin yankısında kaybolmaya başlar. Geri dönüşü zor olan da tam olarak budur.

Belki de insanın gerçekten ihtiyaç duyduğu şey ne sürekli kalabalıkların içinde kaybolmaktır ne de kendini bütünüyle yalnızlığa hapsetmek. Asıl ihtiyaç, bu iki uç arasında kurulabilen o hassas dengedir. Çünkü hayat, bazen bir nehir gibidir. Akışını durdurmaya çalıştıkça yorulursun; fakat akışına bıraktığında, seni olması gereken yere sessizce ulaştırır.