Belki de Her Aşk Bir Aldatı

Yorgun bir tınısı var zamanın en çok da yorgun Tanrının isyanı

Deşilesi bir yara emre amade

Eşilesi toprak içine girmek olmasa da maksat

Kurada çıkan bir masalda saklı aşk

Emre itaat eden içine düşülesi tuzak

Bir manivela ki şehla gözlerinde şehrin

Bir rimel ki çektiği şairin

Bir de rencide edilesi duygular

Hak getire söz öbekleri

Aşkın şehadet parmağında bir askı

Ve askıda merhamet

Aşkın uzamı hep mi hasret?

Kavuşulası bir mesafeden öte

Hicreti duyguların kanla yıkanan yüzünde o söylenmeyen masalların

Efkârına banmakla iştigal şair ve kalem

Elemin gamlı notası

Renklerin uçkuruna uzak yalnız tınısı

Hep mi masum kalabilir insan?

Ve hep mi yalnız?

Hepi topu iki el bir baş için

Ya, sıvazlanası sırtını yaslayacağı çınar neyin nesi?

Renkler özgür

Şiir gibi özgün

Derme çatma duyguların çakma kulübesi

İlla ki duyulmalıdır şairin iç sesi

Hayli engebeli bir yol

Çıkmak ne mümkün?

Aşkla iştigal

Varsa yoksa imgelerle kurduğu o özel bağ

Her ihtimal illa ki çıkarken ölüme

Her ihmalde saklı kusur tıpkı şiirin böğrüne

Saplanan o nazlı ağrı

Elbet çağrısı yeknesak değil ne de laf olsun diye

Yankısı duyulacaktır ruhun varsın töhmet altında kalsın

Her hediye gönülden

Her tuzak uzaktan hoş görünen

Her yalnızlık şahsına münhasır

Devinen ruhun miadı dolmadan

Kaç milat ise ruhunu aşırdığı

Her rengin kendine has kulvarı

En çok da beyaza yatkınlığı şairin

Şiir içip doymaksa

Şair olup sırtını yaslarken en ulu dağa

Elbet aşkın sesi duyulan uzaktan ve hoş gelirken kulağa

Ya, yakından nasıl görünecektir imkânsızlığın çehresi?

Belki de her aşk bir aldatı

Her renk ruhun ömre attığı tokadı

En güzel tasvir eden sadece ve sadece yüce Tanrı…

Yeter ki:

Kuluna,

Yürü ya, kulum, desin

Bir nesirden bir nazımdan çok fazlası

Duyguların kulak tırmalarken o bitimsiz çığlığı…