Derviş Yunus

Taptuk’la yoğruldu kalbinin şurası

Çağlardır sönmedi yaktığı çırası

Nefsinin ateşiydi onun tek yarası

Fani heveslerden kaçtı derviş Yunus

Yürek feryadını dağlara seslendi

Yaradan aşkıyla yetişip beslendi

Hakk’ın nuruyla bezenip süslendi

Gönülden gönüle uçtu derviş Yunus

Damlaya söz attı, ummanlara vardı

Bahş olan hikmetle gönülleri sardı

Hiçlik deryasında bir cennet kurdu

Deryayı damlada ölçtü derviş Yunus

Lokmayla hırkaya, dünyayı değişti

Gönlünde açan gül semaya erişti

Döktüğü gözyaşı rahmete karıştı

Hiçlik ocağından geçti derviş Yunus

Hacı Bektaş söktü gönülden pasını

Rahmet yeli sardı her daim yasını

Bir secdeye verdi dünyanın hasını

Dost bağına güller saçtı derviş Yunus

Bir elinde sabır bir elinde kanaat

Yoluna rehberdi imanda sadakat

Tüm inanan için hep etti nasihat

Aşkın kevserini içti derviş Yunus

Vahdet nuru vardı döktüğü dizgide

Mana gonca açtı çizdiği çizgide

Tecelli boy verdi kalpteki sezgide

Ömrünü Hak yoluna biçti derviş Yunus

Tüm melek hayrandı zikir avazına

Gökler baş eğmişti arz-ı niyazına

Kul olup eğilmişti şükür namazına

Yokluğu varlığa seçti derviş Yunus

Söylediği her söz kalpten kalbe aktı

Karanlık yüreklere pür nur bıraktı

Ruhuna düşen kor tüm bedeni yaktı

Cepsiz bir kefenle göçtü derviş Yunus

Bayram Ataç der ki: Ne varlık ne benlik

Her hücremle oldum Yunus’la bir anlık

Sözüyle son buldu gönlümde viranlık

Hak yolu Bayram’a açtı derviş Yunus