Adsız Bekleyiş

Uykularım harap olur

Geceler boyu.

Adını hatırladığım an

Kalbim saatlerce sızlar.

Bir şey beklediğim yok dünyada,

Ne görmeyi isterim,

Ne de görmemeyi.

Yirmi dört saat aklımdadır desem,

Abartmış sayılmam.

Çıkmadı bir an bile aklımdan,

Hayalimden de.

Ne kavuşma umudum var,

Ne bir istek, ne de iz.

Ansızın düşüyor aklıma,

“Şimdi ne yapıyordur?” diyorum

Kendi kendime.

Kiminle konuşuyor,

Kiminle gülüyor?

Niye soruyorum, bilmiyorum.

Ama kalp aklın sözünü dinlemez ki…

Unutmak istiyorum, unutamıyorum.

Yine de her yerdedir o.

Adı sessizce çıkıyor karşıma.

“Bir rüzgâr gibi gelip geçer” derdim,

Meğer en ağır yük bilmemekmiş.

Kalbi yoran,

En ağır olan hasretmiş;

Ömür boyu bir daha görememekmiş.

O da gökyüzüne dalıp

Benim gibi uzaklara bakıyor mu?

Karşısında büyüyen hayallerde

Beni görüyor mu ki?

Anladım ki gitmeyen duyguymuş bu.

Dünyanın en özeli,

En güzeliymiş gözümde.

Hâlâ durur gözlerimin önünde,

Kalbimin en nadide yerinde.

Öyle olsa da, olmasa da…

Yaşayacaktır gönlümde

Durmadan.

🌿🌿───────🌿─🌿.⚜️🌿

mesakin-05/07/2026