Keşkeler

Hayat, takvimlerin yaprak düşürmesi değil.

Bir avuç kırık cam biriktiriyor insan,

avucunu kanata kanata taşıdığına da ömür diyor.

Çocukken,

dizlerimdeki kabukları soyar, "Bir an önce büyüsem," derdim.

Büyüdüm.

Şimdi dizlerim sağlam,

ama içimde kabuk bağlamayan bir çocuk çığlığı var.

İlk kez kırıldığım gün

kelimeleri yuttum.

Yıllar sonra anladım;

bazı cümleler söylenmediği için değil,

boğazda paslandığı için insanı bir ömür zehirliyormuş.

"Keşke," dedim, yankısı bile gelmedi.

"Keşke dinleseydim..."

"Keşke o buz tutmuş parmaklara sarılsaydım."

Bir telefonu erteledim; ekranda sönen bir ışıktı sadece.

"Yarın ararım," dedim.

O yarın, bir mezarlık sessizliğinde takılı kaldı.

Bir kapıyı çarptım öfkeyle;

ahşabın sarsıntısı geçti,

ama o eşikte bıraktığım yüzün gölgesi hâlâ koridorda duruyor.

Birini affetmedim.

Avucumda kor bir kömür tuttum yıllarca;

karşımdakine atmak isterken

en çok kendi etimi yaktım.

Hayat bana şunu öğretti:

İnsan, attığı yanlış adımlara değil,

uçurumun kenarında durup

hiç atlayamadığı o cesur adımlara ağlıyor.

Söylenmeyen "özürler",

boğazda düğümlenen "seni seviyorum"lar,

yağmurda yarıda kesilen yürüyüşler,

havada asılı kalan eller...

Hepsi bir gece vakti kapıya dayanıyor.

İsimleriyle değil,

paslı bir anahtar sesiyle:

Keşke...

Şimdi dönüp bakıyorum geriye;

ne lekesiz bir geçmişim var,

ne de yarasız bir sevgim.

Ama öğrendim:

Yaşlanmak, şakaklara yağan kar değil;

göğüs kafesinde biriken o sessiz taşların ağırlığıymış.

Yine de...

Bugün fısıldanan tek bir "seni seviyorum",

bugün uzatılan titrek bir el,

yarının karanlığından bir taşı eksiltiyor.

Belki insan o taşlardan hiçbir zaman kurtulamıyor,

ama altında ezilmeden yürümeyi öğreniyor.

Çünkü yolun sonunda

kimse ceplerindeki yılları saymıyor;

herkes kalbindeki o çiziklerin derinliğini ölçüyor.