Keşkeler

Hayat, sanıldığı gibi yıllardan ibaret değil.

Bir avuç keşke biriktiriyor insan,

geri kalanına ömür diyor.

Çocukken,

"Bir an önce büyüsem." dedim.

Büyüdüm.

Sonra,

"Keşke biraz daha çocuk kalsaydım."

İlk kez kırıldığım gün

susmayı seçtim.

Yıllar sonra anladım;

Bazı cümleler söylenmediği için değil,

geç kaldığı için insanı ömür boyu takip ediyormuş.

Keşke deseydim.

Keşke dinleseydim.

Keşke sarılsaydım.

Bir telefonu erteledim.

"Yarın ararım." dedim.

Bazı yarınlar hiç gelmedi.

Bir kapıyı öfkeyle çarptım.

Sesini unuttum.

Ama o kapının kapanışını

hâlâ hatırlıyorum.

Birini affetmedim.

En çok da kendimi cezalandırdım.

Çünkü insan,

kini karşısındakine attığını sanıyor.

Oysa en derin yarayı

kendi içinde taşıyor.

Hayat bana şunu öğretti:

İnsan,

yaptığı yanlışlardan çok,

Yapmadığı doğruların

yasını tutuyor.

Söylenmeyen "özürler",

Ertelenen "seni seviyorum"lar,

Gidilmeyen yollar,

Tutulmayan eller,

Ve tam zamanında susulamayan

ya da konuşulamayan anlar...

Hepsi bir gün dönüp geliyor.

Hem de isimleriyle değil,

Tek bir kelimeyle.

Keşke...

Şimdi geriye dönüp bakıyorum.

Ne kusursuz yaşadım,

Ne de kusursuz sevdim.

Ama öğrendim.

Hayat,

insana hata yapmayı değil,

O hataların ağırlığıyla yürümeyi öğretiyor.

Ve galiba yaşlanmak da bu.

Saçlara düşen ak değil.

İçinde çoğalan keşkeler.

Yine de...

Bir şeyi öğrendim.

Bugün söylenen bir "seni seviyorum",

Bugün edilen bir özür,

Bugün uzatılan bir el,

Yarının bir keşkesini eksiltiyor.

Belki insan,

keşkelerden kurtulamıyor.

Ama onları çoğaltmadan yaşamayı öğrenebiliyor.

Çünkü ömrün sonunda

Kimse kaç yıl yaşadığını saymıyor.

Herkes,

İçinde kaç tane keşke kaldığını sayıyor.