Karanlığın Gövdesi

​Karanlığın Gövdesi

​Bir gece vakti vurur pencereme dolunayın ışığı,

Söner birer birer, kaybolur yıldızlar.

Soğuklar başımı divane bırakmışken henüz,

Sessizce gövdemi ıslatır yağmurlar.

​Penceremde titrerken damlalar,

Şimşeklerin sinsi ve gürültülü ışığı

Yansır duvarların karanlık gövdelerine.

Her damla, bir sızı misali

Üşütür içimdeki o eski bedeni.

​Rüzgar bile bu şehre yabancıyken henüz,

Geçer uykusuz günlerim