Elde Değil

deniz seviyesinde seviyordun sen beni

sıcak kumların eşliğinde

güneşe yakın aşktı bildiğin

yüzme bilmiyordum

kumdan kale yapmamıştım çocukluğumda

yıkılmamıştım yokluğunun yıktığı kadar

boğulmuştum ama

gideceğim dediğin anda.

bütün müsait duraklarda

seni sevmek için indiğim bir gün daha

yürüyüşünün bıraktığı iz

hayal gücümün tepe bölgesinde gezinir halde

sevgisizliğinden mustarip

ıstırap sayıyordum bütün sıradanlığımla.

uzaktan izleyerek geçirdiğim hayat

bugün yine akşam seansında

hiç izlememişim sanki

gidişini seyrettirdi defalarca

ıslak gözlerimden torpilli oluşundan mı bilmem

kırık kalbimle olan yakınlığında olabilir sebebi

kızamıyordum sana

hayatın dengesiz terazisinde

ağlıyordum suskunca.

sana tepetaklak düşüşlerim vardı

canına minnet, hiç acımadan

şarampole yuvarlıyordu geleceğimizi

gurur denen yapma çiçek.

bakkal defterinde tutuyordu aşkımı kader

bir yerine daha fazla acı yazan bir düzenbaz

ay sonunda itiraz hakkım bile yoktu

neyim varsa alıyordu elimden,

kuru ekmeğe seviyordum seni

katıksız, yüzüne özlem.

denize uzakken de seviyordum seni

yükseklere çıktığında da seviyordum

toprağın bin kat altında da

seviyordum seni.