Öldüğüm Zaman Serbest Şiir

Ben öldüğüm zaman,
Ne bir feryat koparın arkamdan,
Ne de sahte gözyaşları dökün gözünüzden, istemem.
Yalnızca sessiz bir rüzgâr olsun pencerelerde,
Ilık ılık ferahlatsın yürekleri.
Beni uğurlayın o yüce kelâmı okuyarak.

Ömür takviminin son yaprağı düştüğünde...

Ben öldüğüm zaman,
Sarı yapraklar dökülsün yollarıma,
Bırakın, toprak sessizce sarsın tenimi.
Geriye ne bir kırgınlık kalsın bu yalan dünyada;
Ne dargınlık, ne kin, ne nefret,
Ne ikiyüzlülük, ne riya...
Ne de yarım kalmış bir sitemin izi.

Ben öldüğüm zaman,
Gökyüzüne bakın derin derin.
Eğer bir kuş geçerse süzülerek ansızın,
Bilin ki o benim özgür kalan ruhumdur;
Bu fani âlemden sizlere veda ederken...

Beni adımlarımla değil,
Bıraktığım güzelliklerle hatırlayın.
Yüreğinizde kalan o tatlı sızıyı
Sessizce saklayın.

Ha bir de ben öldüğüm zaman,
Yarım kalan şiirlerime bakın.
Hatıralarım da benimle toprağın derinliklerine insin.
Ne bir mermer taş isterim adımı yazan,
Ne de şatafat... Geldiğim gibi sadelikle gideyim.
Süslü püslü çiçekler de istemem;
Onları çocuklara verin, sevinsinler.
Ne de bir ağıt yükselsin sessizliğin ortasında.

Vasiyetim kalsın ben öldüğüm zaman:
Sessiz sedasız bir köşede
Bir Fatiha okursanız yeter.
Tükenen bir ömürden geriye
Helal edilmiş haklar kalsın;
Benim helal ettiğim haklarım gibi...
Mükâfatını Rabbim den beklediğim ahlarım, vahlarım gibi...

Ben öldüğüm zaman,
Sadece bir dost gülüşüyle hatırlayın.
"Güzel yaşadı ve gitti." deyin arkamdan.
Çünkü inancım odur ki ölüm,
Bu yolculuğun bitişi değil;
Ruhun Rahman'ın sonsuz limanına
Kavuşmasıdır, vuslatıdır.

Veda mektubum olsun bu satırlar;
Kimseyi kırmadan, incitmeden...

Doğmak,
Belki de ölmenin verilmiş sözüdür;
Nişanı, nikâhıdır.

Rahat yeri değildir hayat;
Bir imtihandır.
Geldik, gideceğiz herkes gibi...
Yeter ki dava, iman davası olsun;
Unutulmadan...