Kara Toprak

KARA TOPRAK

Dallarım baharlarda çiçekler açmadı ki
Hazan gelince kuru, yaprağı döküp solsun.
Güllerim bahçelerde, ocaklar seçmedi ki
Genç yaşımda ölünce kara toprak mı dolsun?

Kış yaşar garip gönlüm, koca ömrü boyunca
Kenardan nazlısını, ah, birazcık duyunca,
Bir de sırtın dönerek mezarlara koyunca,
Dert içimde kalınca kara toprak mı dolsun?

Kesmedim umudumu, gözlerim yollarında,
Zamanında gelseydin tazecik yıllarında.
Derdim tükenip bitsin, can feda kollarında;
El halime gülünce kara toprak mı dolsun?

Ne tabibler anladı açık derdi ne yâren,
Mezarımı kazdılar, halim böylesi gören.
Öyle bekledim durdum, de: “Artık geldi sıran.”
Enkazımı bulunca kara toprak mı dolsun?

“Söz geçmedi gönlüme” deyip ortada gezme,
Yalandan ağlayarak boşa ağıtlar dizme.
Sevmedinse bırak, yâr; adımı taşa yazma.
Gözyaşımı salınca kara toprak mı dolsun?

Boşuna deme öyle, Kerem gibi yanmadım;
Tövbe, hiç Besmelesiz adın dahi anmadım.
Bir Rabb'ime söz verdim, bir de sana, dönmedim.
Daha olmaz olunca kara toprak mı dolsun?

Nurettin Akdeniz 

18/09/2026