Ne Şanslı Keştii Buhar O

      NE ŞANSLI KEŞTİ-İ BUHAR O

İçim dışım tebeddül; uzak durmalar sonlandığında, bağışlamak omuriliğimize isabet eden küskünlük kurşununu çıkardığında, soğuyan sensizlik hayalinle ısındığında mümkün değildi aynı kişi olarak kalmam.

Tuna Nehri’nin küllü sarı sularında bir vapurun içinde sen ve ben aşikâr olmuşuz sonunda. Haddini aşan sevda dudaklarında meyhaneye dönünce mest-i harâb olmuşuz. Yenilenmenin ve tüm doğumların başlangıcı kaleme yaslanmış dolgun parmaklarında, ciğerlerine sudan sonra ilk kez oksijeni çekmiş.

Sınırlar, öncelikler ve kendi başına buyruk hisler, vapurun geçtiği dalgalı suları izlerken beyaz bir köpük hükmüne dönüşmüş. İsli ve uzun menzilli bakışların şuan diz dize oluşumuzun şahidi. Demircinin kuvvetli kollarından nasibini almadan önce, özümüze kadar birbirimize kızdığımız boşuna değilmiş. Yoksa özlemin dövüle dövüle bir çeliğe dönüşeceği yokmuş.

Bak kuşlar konuyor güverteye, gerdanım baştan sona yarıldı. Sakladığım sevdan kaçacak yer bulamadı. İnanmadığım her şey seninle başıma geldi. Bayramları zehir eden inadım da kırıldı. Kimseyle kıyaslamıyorum artık seni, sadece tezahürünü yaşamayı seçtim ben.

Sen bunları okurken; ben sana olan hayranlığımın tadını çıkarıyorum. Tattığım zehir zemberek halinden sonra şifalı ve yumuşacık dinginliğini eklemlerimde hissediyorum. Uysallık diye bir kelimeyi bildiğinden hiç haberim yoktu.

Kurduğum bu cümlelerin bir dua hükmünde olduğunu biliyorum ve sana avuçlarımda bulutsuz gecede izlediğim en parlak yıldızları topluyorum. Okuduğum her kitabın sayfalarında artık senin sesini duyuyorum. Her adımımda senin bakışlarınla serinliyorum. Gülme çizgime her gün yeniden çizdiğin lokumlu yaylarla tekrar yaşanamayacak anlar biriktiriyorum..

                      TülayMaviYıldırım