Seni Kendi Rengime Boyadım Bak

    SENİ KENDİ RENGİME BOYADIM BAK

"Akış hali" ndeyken gözlerimi bir akşam sefası çiçeği gibi kapatıyorum ve kâküllerinden adımlarının sesine kadar her şeyini hissediyorum biliyor musun? Ben seni yaşıyorum gecenin isli sokak lambası. 

Benden çok uzaklardaki gözbebeğine tüneyen ardıç kuşlarını, yüzündeki özlemin gülme çizgine üst üste yaylar kondurduğunu, omuzlarındaki gümüş köşkün geniş pervazlı kafesli pencerelerini, yüreğinde maviye boyandıktan sonra gün ışığına doğru kanat çırpan kelebeklerin göç seramonisini zihnimde canlandırıyorum. Sana dokunmadan ve varlığının somutluğunu onaylama ihtiyacı duymadan, ellerini tutmadan zihnimde tutuyorum.

Daha cümle formuna bürünmeyen sıfat ve isim tamlamaların bile dilimin tutulmasına yetiyor. Sayısız kitap okuyan ben, senin kelamlarını okuma sırası geldiğinde her harfin bir hikayesi olduğunu öğreniyorum. Sen yazmıyor sanki kelimelerin çocukluğuna dönüp onlarla uçurtma uçuruyor, horoz şekeri yiyorsun.

Mürekkebinde aklımı alan bir mucize var. Binlerce kez okuduğum çiçek isimleri, senin mührünle dünyanın en büyüleyici bahçesine dönüşüyor. 

İnsan üşüyünce omuzlarını sıkarmış, onları yukarı doğru çekerek kasılmalarına sebep olurmuş. Bunu neden yaparmış biliyor musun? Vücudun ısı kaybını azaltmak ve hayati organları korumak için. O yüzden de gereğinden fazla soğuğa maruz kalınca omuzlarımız tutulurmuş. Ben sensizliğin ayazını her gün yaşadığımda, işte aynı böyle hissediyorum. Omuzlarım hiç ısınmıyor.

Beyaz sayfalara ektiğin siyah cümleler, sonunda meyvelerini verdi. Mavi senin parmak uçlarından çıkan her kelimenin üzerine ne güzel yakıştı. Seni kendi rengime boyadım bak.

Ceren bakışlarında ahimsa, her tabirinde uçuşan mavi tüller, yaban mersinleri dudak kıvrımlarında. Şaşkınlıkla hayranlığın tam ortasında yüreğim. Yarısı dolu bardakların, ekmekler tuzsuz olsa da sıcacık.

Sen sevda-i güzin, sevda sazının mızrapı artık senin..

                   TülayMaviYıldırım