Yenildim

Kuşatıldı kalbim,

ağır bir bozgun bu,

Sancısı içimde, dumanı gizli...

Dağıldım,

sanki kırık bir aynanın bin parçasıyım,

Eğilip toplamadım,

eller duymasın istedim sızımı.

Bilmesinler bu yıkımın failini,

Görmesinler yüzümdeki o kimsesiz izi.

Yanıldım...

Bir bahar müjdesi sandım

oysa fırtınaymış gelen,

En güvendiğim kıyılarda,

en derininden darbe yiyen.

Şu aşk denilen zarif lanete yenildim

nihayet,

Gözlerimde birikti sessiz, hıçkırıksız bir kıyamet.

Seviyorlar sandım o sahte ışıklar altında,

Gülen yüzlerin ardındaki karanlığı göremedim.

O tatlı sözler ki; ucu zehirli birer okmuş,

Aldandım,

kendi masalımın celladını seçemedim.

Bir avuç kor attılar sol yanımın boşluğuna,

Mühürlendim acıyla,

katmer katmer dağlandım.

Şimdi bu yıkıntının ortasında,

sessiz ve mağrur,

Kendi enkazıma sarılıp, kendimde saklandım...