Sen Anla

Tadı tuzu çekilmiş bir zamanın eşiğindeyim,

Sitemlerim göğsümde fırtınalı bir dağ zirvesi

Geceyle gündüzün rengi karıştı birbirine,

Kurudu içimdeki o ilk bahar,

Su yürümüyor artık dallarıma...

Bir efsun bir kadim sihir gerek şimdi bana

Ya da bu kabuktan sıyrılacak yeni bir ben.

Oysa yüreğim yalnızca sana fısıldıyor:

Sen anla...

Herkes sussa da bir tek sen anla.

Günaha değmemiş elleriyle

Bir çocuk saklanıyor koynumda.

Ama aynalar yabancı bir dilde uğulduyor artık;

Bu çorak yüz, bu şakaklarımdaki kar

bu ben miyim?

Doyasıya sevmeden, yaşamadan daha,

Zaman, o acımasız cellat, izin vermeyecek...

İçimdeki çocuk, kendi mezarına bakıyor şimdi.

Sen ağla...

Bütün dünya körleşsin, bir tek sen ağla.

Kelimeler döküldükçe eksiliyor anlam.

Yeşerecek bir tohum kalmadı avuçlarımda,

Bin yıldır bu kimsesiz kainatın sürgünüyüm.

Aslında umurumda da değil;

Kimse çözmesin bilmecemi,

Kimse yanmasın külüme...

Ama sen...

Sadece sen bil içimdeki yangını.

Sakalımdaki kırağıya bakıp

İhtiyar bir gölge sanıyorlar beni.

Oysa içimde bir serçe çırpınıyor;

Öyle ürkek, öyle savunmasız...

Ne bu kalabalık dünya ne bu insan seli,

Zerre kadar dokunmuyor artık ruhuma.

Bu bir şiir değil, biliyorum.

Bir edebi süs, bir gösteri hiç değil.

Kimin okuduğu, kimin geçtiği umurumda değil;

Bu, sınırlarını kaybettiğim bir çığlık.

Bu, dünyaya fırlatılmış bir lanet...

Ve sadece ona yazılmış,

Sadece onun ruhuna kazınmış bir dipnot.

Bir tek ona...