Yer Gök Duysun Feryadımı

Sustukça büyüyen bir çığlığın hikayesi…

Anlatamam dedim…

Dilime kilit vurdum

Kalbime zincir

Ama içimde bir şey var

Söküp atıyor sustuğum her kelimeyi.

İçim dolu değil artık

Taşıyor

Bir sel gibi

Önüne ne kattıysa yıkıp geçen.

Yer gök duysun feryadımı

Sessizliğim çığlığa dönsün

Dağlar titresin içimdeki sarsıntıyla

Gök yarılsın şimşekler adımı saysın.

Ben sustukça çoğaldı acım

Yutkuna yutkuna

Boğazımda düğüm düğüm kaldı her şey

Ağladım ama sesim çıkmadı.

Geceler şahidim oldu

Karanlık dinledi beni

Bir insan olmadı yanımda.

İçim içimi yedi

Sessiz sessiz

Bir çığlık büyüdü içimde

Ama çıkacak bir kapı bulamadı.

Haykırmak istiyorum

Avazım çıktığı kadar

Belki o zaman hafifler içimdeki yük.

Ve bilsin herkes

Bu sessizlik bir gün konuşur

Bir insan en çok sustuğunda haykırır...

Hüseyin YANMAZ

16.04.2026