Lâl Sessizlik

Derdim büyük demeye de utanırmış insan

utanırmış kendi derdini nimet bildiği zaman

Lafı güzafmış öyle mağdur edebiyatı yapmak,

gerçek mağduriyetler yüzüne çarpınca tutulurmuş lisan

Ve göz yummakla gece olmazmış

ancak kendine karartırmış dünyayı insan.

herkesin bir savaşı,

bir korkusu,

bir esareti

bir sefaleti varmış

yaşadığı gerçeklik kadar

Kiminin savaşı

kendi nefsinin dizginlerinden kurtulma savaşıymış ;

üzerine bombalar yağanı sorgulayınca anlarmış

neymiş savaşılan

Kiminin korkusu,

yarın bugünden,

daha rahat yaşayamazsam korkusuymuş

vatanından koparılanın kaygısını taşıyınca anlarmış

neymiş korkutan

Kiminin esareti,

kendi özünü yabancılaştırdığı

gönüllü hapislikmiş,

özgürlüğe kelepçe vurulmasını kavrayınca anlarmış

neymiş tutsaklaştıran

Kiminin açlığı ,

terbiye edemediği tokluğunun doyumsuzluğuymuş ,

zulümle aç bırakılanları tanıyınca anlarmış kimmiş aç olan

Kiminin sefaleti

varlığa edemediği şükrün yoksunluğuymuş,

sefillerin eline düşenleri görünce anlarmış neymiş yaşanılan..

Zalimlere yaşasın cehennem de

Ya

üç maymunu oynayanlar

vicdanlarının mahkemesinde

daha kaç kere dar ağacında asılacaklar

Ne zaman görecek insan

ne zaman duyacak

Ya bu kahrolası lâl sessizlik

ne zaman son bulacak?