İbretlik Hayat

Adı İrfan'dı, malı babasından kaldı,

Zengin oldu, dünyayı ebedî sandı.

Mal mülk peşinde koştu, harama dadandı,

Sonunda kendi elleriyle kendini yaktı.

Hırsının gölgesi herkesi rahatsız etti

Varsa yoksa serveti, gözü bir şey görmezdi

Burnu havada gezer, kibirle salınırdı,

Çoluk çocuk, tarla toprak; onlarla övünürdü.

Bu dünya benim!" diye böbürlenip dururdu,

Fakirle alay etmek olmuştu en büyük zevki

"Allah versin." der geçerdi umursamadan,

Bir lokmayı bile esirgerdi kapısına gelenden.

Kimse kapısına uğramasın diye nöbetçi tutardı,

Bir kuru ekmeği bile çok görür, geri çevirirdi.

Bir gün yürürken demire çarptı başını,

Yatalak kaldı, söndü gururlu bakışı.

Karısı eski sevgilisine kaçtı arkasına bakmadan,

Çocukları da terk etti, bir kez bile aramadan.

Sadece en küçük oğlu mirasın peşine düştü,

Komşular aracılığıyla tehditler savurdu

Yarı aç, yarı tok, günlerce inledi durdu,

Bir gece yalnız başına ruhunu teslim etti.

Mezarına imamla birkaç komşusu geldi sadece,

Ne ağlayan vardı ne de içten dua eden bir kimse.

Çocukları miras için mezarı başında kavga etti,

Birbirine lanet okuyup öfkeyle dağıldı gitti.

Ne mal kaldı, ne makam, ne de övündüğü servet,

İnsana asıl miras, gönül zenginliğidir elbet

Allah şaşırtmasın hiç kimseyi

Yazık etti kendine; dünyadan geçti bir ibret

❖❖❖❖❖❖❖❖❖❖❖❖❖❖❖❖

mesakin-23/07/2026