Sessiz Veda

Adını,

tesbih taneleri gibi

durmadan sayıkladım.

Nefes alırken bile seni söyledim,

durmadan seni düşündüm.

Kimse bilmedi;

gariplerden de gariptim.

Bu kadar mı yenilir insan?

Sonra sen...

Hiçbir şey olmamış gibi,

en sessiz vedanı bırakıp gittin.

Arkana bile bakmadın.

Haklıydın.

İçimde kopan fırtınadan

nereden olacaktı haberin?

Şimdi anlıyorum;

beklemek, bazen

kendi tükenişini seyretmekmiş.

Ne kadar dirensen de,

iş işten geçince

geriye yalnızca yorgunluk kalıyor.

Hak etmişiz ya da etmemişiz...

Artık bunun hiçbir önemi yok.

Bazı hikâyeler

kendiliğinden başlar,

ama zor biter.

En acı gerçek şu ki;

en çok seni bekleyen yine sensin.

Kimse gelip içindeki boşluğu doldurmaz.

Kimse seni, senden daha fazla aramaz.

Bu yüzden,

ne kadar zor olsa da

bir yolunu bulmalı insan.

Kırık yerlerinden yeniden doğmayı,

ve bir gün

adını, içi hiç sızlamadan anabilmeyi öğrenmeli.

Bir yolunu bulmalı;

kendini yeniden bulmaya cesaret etmeli.

En iyisi...

Belki de en büyük cesaret budur.

Bir gün,

o büyük fırtınayı LP

yalnızca uzaktan hatırlamak...

artık her şeyi geride bıraktığını

fark etmek;

mesakin-24/07/2026