En Çok Kendime İdi Özlemim

Önce diş biledim sessizliğe belki de yükümü azaltmak adına düş biledim gerçekleri ve tüm gerçekçiliğini göz ardı edip tek tek biledim düşlerimi.

Yoktu renkleri hiç birinin.

Yoktu ırkı duyguların.

Tam takır kuru bakır misali içim ve sicim sicim gözyaşım.

Kurulamadım bıraktım öylece: ıslak ve nemli ve hisli.

Kurudum sonra kendiliğimden derken kendimi mutlu yarınlara kurdum hiç kurmadığım kadar da kurmuş olduğum hayallerimle avundum.

Aslında hayat bir avuç düş ve hayalden ibaretti gerisi teferruat.

Sözcük ektim yüreğime her biri nemli biraz da işkilli: bilemedim yarın ne olacağını sadece düşlerimi biledim gözlerimle erittim tüm buzları buz dağlarını sandılar ki görünenin bir kısmıydı açık verdiğim sanmadılar oysa zamk misali zanlarını üstüme yapıştırdıklarını.

Milletin ağzı torba değil ki büzesin.

İkiletmedim hiçbir çekincemi de öne sürmedim geri de durmadım sadece bekledim sadece bekledim hem de neyi beklediğimi bilmeden ve görmezden gelenleri ben de görmedim mademki görünmeyendim tüm örüntüleri gömdüm kendimden başka da kimsenin himayesine girmedim girmeyecektim de ve de öyle oldu.

Hınca hınçtı yerküre.

Gök küre ise yıldızların dolduruşuna gelen.

Sustum hep de olduğu üzere ve nasıl da soğuktum ne de olsa ben de bir yıldızdım ve bir dilek tuttum içimden sonra alabildiğine olabildiğince kaydım zeminden ve kaykılmış tüm hislerimi gerçek kıldım yeryüzünde.

Küreyendim.

Kükreyen de.

Tüneyendim.

Tüketilen ve de.

Türevim yoktu tasalanmadım hatta sevindim çünkü tektim.

Basmakalıp konuşmadım basmakalıp yaşamadım sevmedim:

Sahi, neydi basmakalıp?

Neye basıyordum da kalıbı baskılıyordum?

Kelime oyunlarını hep sevdim ve bu sefer ismimle türedim.

Kâh Güldüm kâh Yıldız kâh Gülsüm kâh…

Nota misali:

Hem gamlı hem gergin.

Nokta misali.

Ama bir ömür boyu o kadar çok şeye nokta koymuşluğumdan mıdır ne noktayı tehir ettim üç noktaya yapıldı atamam.

Tansiyonu düşmüyordu hiçbir duygumun.

Şerh düştüm.

Şiar edindim.

En çok da Şems’e öykündüm ve Mevlana’yı aradım.

Bir baktım ki içimdeymiş.

Bir baktım ki Şems de Mevlana da benmişim.

Ziynetim mademki yüce Yaratan.

Baktığımı gördüm.

Gördüğümü bildim.

Bildiğimi yaptım.

Yaptığım neyse arkasındaydım.

Sırtımı dayadığım Dağ ise emsalsiz.

Sevgi ektim aşk biçtim.

Aşk ektim özlem biçtim.

En çok kendime idi özlemim.

En çok da kendime küskünlüğüm ve nefretim ve sevgim.

Oysaki ben sadece tek bir noktadan tek bir zerreden ibaret:

Anladım ve öğrendiğim de nasıl çoğalacağımı.

Noktaya sığamazdım basmakalıp olamazdım.

İş mademki kendimde bitiyordu.

Zikrettim fikrimi.

Cenk ettim.

Celp ettim.

Cereyan eden ne varsa alt ettim.

Yeri geldi mi sustum yeri geldi mi ses ettim.

Yerim de yolum da yurdum da mademki meydandaydı ve saklamadığım kadar da cesaretimden güç aldım çünkü ben aşkın ve inancın esiriydim aslında eseri de hiç de olmadığım kadar.