Zamanın Öte Yakası

Ağır ağır süzülüyor gölgeler ovadan aşağı,

Ufkun arkasında kayboldu gençliğin o parlak ışığı,

Eskiden kalbimi bir kuş gibi çırpındıran ne varsa;

O renkli masallar, o neşeli şarkılar, o çocuksu telaşlar,

Şimdi birer yabancı gibi bakıyor yüzüme.

Dünyanın en basit hakikati bile artık ağır geliyor zihnime.

Bir yankı arıyorum geride bıraktığım yılların içinden,

Paslanmış bir kapıyı zorlar gibi zorluyorum hafızamı.

Belki diyorum, belki son bir defa titrer ruhum,

Eski bir sevinç dokunsa hırpalanmış tellerime...

Ama parmaklarımın ucunda sadece boşluğun soğukluğu var.

Arkamda dağlar gibi biriken zaman ise hepten dilsiz.

Ne bir teselli veriyor geçen günler, ne de geleceğe dair bir vaat.

Adım adım çekiliyorum kendi derinliğimin karanlığına.

Ne bir ışık kalmış geçmişin o sıcak pencerelerinde,

Ne de yolumu gözleyen eski bir hatıra.

Artık anlıyorum; zaman sunduğu her şeyi sessizce geri alıyor.

Ve insan, en çok da kendi yarattığı sessizliğin içinde kayboluyor.

.

Mustafa yaman

19 temmuz 2026