Ayağa Kalkıyor Dünya

Ayağa kalkıyor dünya

Bir sabah ansızın

Güneş, bütün perdeleri yırtarak girecek içeri;

Işık dolacak odalara,

Sokaklara,

Uzun zamandır susan insanların sesine.

O gün,

Dağlar yalnızca taş olmayacak,

Yollar yalnızca uzaklara gitmeyecek;

Her adımda yeniden kurulacak dünya,

Her nefeste biraz daha genişleyecek gökyüzü.

Rüzgârı çağırın!

Kapıları ardına kadar açın!

Bırakın, savrulsun korkunun külleri;

Çünkü içimizde bekleyen o büyük sevinç

Artık hiçbir duvara sığmayacak.

Bir kuş havalanacak meydandan,

Ardından yüzlercesi…

Kanat sesleriyle uyanacak şehir,

Çocukların gülüşü taşacak balkonlardan,

Ağaçlar yeşili yeniden hatırlayacak.

Ve biz,

Ellerimizde yarının sıcaklığı,

Gözlerimizde çoğalan sabahlarla

Haykıracağız hep bir ağızdan:

Daha başlamadık bile

Asıl şimdi ayağa kalkıyor dünya!

Çünkü toprağın altında

Binlerce tohum bekliyor sırasını;

Karanlığı yenilgi sanmadan,

Sessizliği son kabul etmeden

Hazırlanıyorlar büyük uyanışa.

Bir yağmur düşecek sonra,

Damlalar vuracak meydanın taşlarına;

Her damla bir davul sesi,

Her gök gürültüsü

yarına açılan görkemli bir kapı olacak.

Durmayın!

Çağırın uzaklarda kalanları,

Kaldırın yorgun bayrakları yeniden;

Birlikte söylenen bir türkü

En yüksek dağları bile aşar.

Akacak nehirler,

Dönecek değirmenler,

Başaklar rüzgârla omuz omuza verecek.

Gecenin susturduğu bütün sesler

Gün doğarken birbirini bulacak.

Göreceksiniz,

Umut dediğimiz şey küçük değildir;

Bir kıvılcımla başlar belki

Ama göğün bütün yıldızlarını

Aynı anda aydınlatır geceyi.

Biz yürüdükçe yollar çoğalacak,

Biz söyledikçe sözler kanatlanacak;

Bir çağ kapanırken ardımızda

Yeni bir çağ açılacak önümüzde.

Ve dünya bir kez daha duyacak

Kalabalıkların içinden yükselen o sesi:

Henüz bitmedi hiçbir şey

Asıl şimdi başlıyor hayat!

Mehmet Aluç