Mahzun Kıbleye Mahcup Sesleniş 1

Mahzun Kıbleye Mahcup Sesleniş-1-

Ey Mescid-i Aksâ, ah, sesim ulaşmaz sana,

Ne olur şu âciz hâlimi sen anlasana.

Çaresizliğimiz hep bizdendir, inan buna,

Ümmet niçin hiç dönmüyor artık senden yana?

Mahzun kubben göğe açar ellerini sana,

Biz uzakta susuyoruz; yakışır mı buna?

İman gerçek olsaydı gözler yummazdı ona,

Her yürekten bir yol açılırdı senden yana.

Sen ilk kıblemizsin, “Unutmadık,” deriz sana,

Amelimiz hiç uymaz söylediğimiz söze.

Fitne girip uzak düşmüş gönüller yan yana,

Kardeşliğin yüzü dönmezdi böyle hüzne.

Bir çocuğun duası arşa yükselir iken,

Biz hâlâ nefsimizle boş kavgaya dalarken,

Vicdan nasıl razı olur bunca bu ziyana?

Ey Aksâ, mahcubuz biz; ne söylense az sana.

Kardeşlik köprüleri kurulsa bir yanına,

Adalet güneşi doğsa artık senden yana,

Dualardan gayrete bir yol bulsak mı sana?

Çaresizliğimiz hep bizdendir, inan buna.

Ey Mescid-i Aksâ, ah, sesim ulaşmaz sana,

Ne olur şu âciz hâlimi sen anlasana.

Ümmet gerçek imanıyla sahip çıksa sana,

Filistin’de kardeşimiz ağlamazdı bir daha.

Bizde hakiki Asr-ı Saadet imanı olsa,

Gönüllerde kin, yeryüzünde düşman kalmazdı.

Kardeşlik yalnızca dillerde destan olmasa,

Filistin’de kardeşimiz feryat etmezdi.

Bir yetimin gözyaşını kendimizden bilseydik,

Mazlumların çığlığını sessiz dinlemezdik.

Bir bedenin azaları gibi birleşebilseydik,

Kudüs boynu bükük, Gazze yalnız kalmazdı.

Adaletin terazisi güçlüye eğilmeseydi,

Vicdanlar menfaat uğruna mühürlenmezdi.

Merhamet, imanımızdan ayrı görülmeseydi,

Masumların ahı göğe böyle yükselmezdi.

Ne mezheple ayrılırdık ne dille bölünürdük,

Aynı kıble çevresinde tek yürek görünürdük.

Zulme karşı hakkın safında dimdik yürürdük,

Mescid-i Aksâ mahzun, ümmet dağınık kalmazdı.

Bizde hakiki Asr-ı Saadet imanı olsa,

Bir kardeşin derdi bütün gönülleri dağlardı.

İman yalnız sözde değil, yaşayışta bulunsaydı,

Filistin’de kardeşimiz feryat figan etmezdi.

Bir lokmayı bölüşmenin sırrına erseydik,

Aç kalan bir kardeş varken rahat etmezdik.

Peygamber ahlâkını gönülden sevseydik,

Yeryüzünde hiçbir mazlum yalnız kalmazdı.

Ensar gibi muhacire kapılar açılsaydı,

Kardeşliğin sofrasında ekmek paylaşılsaydı.

Her yaraya merhametle bir el uzansaydı,

Gazze’de bir masum çocuk çaresiz ağlamazdı.

Ezanları dinlerken manasını duysaydık,

Secde kadar kardeşliği mukaddes saysaydık.

Duaların ardına gayreti de koysaydık,

Zulüm böyle kök salıp da dünyada kalmazdı.

Makamların sevdasına gönüller dalmasaydı,

Hakikatin karşısında diller bağlanmasaydı.

Bir avuç menfaat için saflar bozulmasaydı,

Kardeş kardeşten uzak, ümmet böyle olmazdı.

Kudüs yalnız bir belde, bir toprak parçası değil,

Vicdanlara yöneltilmiş sessiz bir sualdir.

Eğer iman yalnız sözden ibaret olmasaydı,

Filistin’in feryadına dünya sağır kalmazdı.

Bir Ömer adaleti gönüllerde yaşasaydı,

Bir Ebubekir sadakati çağımıza taşınsaydı,

Bir Bilâl’in sabrı zulmün karşısına çıksaydı,

Hakkın sesi kısılmaz, bâtıl hüküm sürmezdi.

Bizde hakiki Asr-ı Saadet imanı olsa,

Kardeş kardeşin derdine uzaktan bakmazdı.

Ümmet aynı yürek olup mazluma sahip çıksa,

Filistin’de kardeşimiz feryat figan etmezdi.

Mehmet Aluç

Devam edecek inşallah...