Gönlümün Penceresine

Gönlümün Penceresine

Gönlümün hangi penceresine baksam,

Ufka doğru uzayan çöller karşılıyor beni.

Her kum tanesinde yarım kalmış bir cümle,

Her dikende söyleyemediğim bir kelime gizli.

Gökyüzü bugün de gökkuşağını serdi,

Renkler birbirine yaslandı,

Ben yine en renksiz yerimde kaldım.

Belki sen geçersin diye

Bulutlara adını yazdım.

Okunmayan mektuplarım

Eski bir sandıkta değil,

Rüzgârın ezberinde saklı.

Her esişinde bir satırı eksiliyor,

Her yağmurda mürekkebi biraz daha siliniyor.

Bir zamanlar yolların sonu sana çıkardı.

Şimdi hangi yöne yürürsem yürüyeyim,

Karşıma kendi yalnızlığım çıkıyor.

Dağlar susuyor,

Ağaçlar susuyor,

Kuşlar bile benden önce vazgeçiyor.

Bir pencereyi kapatıyorum,

Bir başkasını açıyorum.

Manzara değişiyor sanıyorum,

Oysa değişen yalnızca gökyüzünün rengi;

Hasret hep aynı yerde bekliyor.

Bazen bir gökkuşağına ömür sığdırıyorum,

Bazen tek bir yağmur damlasına bütün çocukluğumu.

İnsan en çok da

Ulaşamadığı düşlerin altında ıslanıyormuş.

Eğer bir gün yolun bu yalnızlığa düşerse,

Kapıyı çalma.

Rüzgâr bilir yerimi.

Pencereler tanır yüzümü.

Ve okunmayan mektuplarım,

Belki ilk kez o gün okunur diye

Hâlâ sessizce seni bekliyor olacak.

Mehmet Aluç