Dün Üstü Kalsın

İnsan ömrü boyunca birçok şeyden kaçar. Bazı hataları unuttuğunu sanır, bazı yüzleri zihninden siler. Ama öyle bir borç vardır ki ne kadar uzağa gidersen git, zamanı geldiğinde kapına dikilir.

.

Ben de uzun yıllar geçmişin geride kaldığına, yaşananların üzerinin örtülebileceğine inandım. Hayat önümden durmadan aktı. Gittiğim her yeni şehirde kendime temiz bir sayfa açtığımı sandım. Oysa ben sadece bir hesabı kapatmadan masadan kalkmışım.

Her şey yağmurlu bir pazartesi sabahı değişti.

.

Kapımın önünde eski mumla mühürlenmiş, çamurlu bir zarf duruyordu. Üzerinde ne bir adres vardı ne de bir gönderen. Zarfı elime aldığım an, parmaklarımdan ruhuma yayılan o tanıdık soğuklukla irkildim. Bu koku, çocukluğumun geçtiği o rutubetli evin kokusuydu.

.

Mührü ağır ağır kırdım. İçinden iki şey düştü: Siyah beyaz, kenarları yanmış eski bir fotoğraf ve sararmış bir kâğıt.

.

Fotoğrafa baktığımda nefesim boğazımda tıkandı. Ahşap bir evin önünde, yüzü karanlıkta kalmış küçük bir çocuk duruyordu. Fotoğrafın arkasını çevirdim. Kurumuş siyah mürekkeple yazılmış tek bir satır vardı:

"Beni burada sen bıraktın. Gelip almayacak mısın?"

.

Gözlerim yavaşça sayfanın altına indi. Odadaki bütün sesler bir anda kesildi. Zaman durdu. Fotoğrafın arkasındaki yazı da altındaki imza da en küçük kıvrımına kadar bana aitti.

.

Ama ben o fotoğrafı hayatımın hiçbir döneminde elime almamıştım. O yazıyı yazmamıştım.

.

Tam o anda zihnimin en karanlık çekmecesine kilitlediğim o ses yeniden yankılandı.

.

"Bir gün kendinden kaçacak yer bulamazsan, bıraktığın yere dön."

.

O güne kadar kaçtığım şeyin yabancı bir sokak ya da haritada bir nokta olduğunu sanıyordum.

.

Belki de yanıldığım tek şey buydu.

.

Çünkü insanı yutan şey şehirler değildi. İnsan, "üstü kalsın" deyip geride bıraktığı kendi geçmişinde kayboluyordu.

.

İsmail Gökkuş