1 Bölüm Edebiyat Evinin Tozlanan Satırları

Hava kararmak üzereydi. İnce bir yağmur kasabanın dik yokuşunu dövüyor, eski konağın ahşap panjurları rüzgârın nefesiyle iniltiler çıkarıyordu.

.

Yıllardır kimsenin kapısını çalmaya cesaret edemediği o ahşap evin önüne geldiğimde adımlarım kendiliğinden durdu.

.

Bizim kasabada herkes buraya "Edebiyat Evi" derdi. Zamanında büyük yazarların ve şairlerin sabahlara kadar kelimelerle yaşadığı, duman altı odalarda hayaller kurduğu

bu ev; şimdi kendi sessizliğine gömülmüş, unutulmuş bir hatıra gibi ayakta duruyordu.

Cebimdeki ağır demir anahtarı çıkardım ve paslı kilitte zorlukla çevirdim.

.

Kapı uzun bir gıcırtıyla aralandı. İçeriden yüzüme yılların biriktirdiği toz, küf ve eski kitap kokusu vurdu.

İçeri adım attığım anda yerdeki kurumuş yapraklar hafifçe hışırdadı. Duvarlarda asılı rengi solmuş siyah-beyaz şair fotoğrafları ise sanki sessizce beni izliyordu.

Gözüm tavan arasına çıkan dik ahşap merdivenlere takıldı.

Merdivenlerin hemen altındaki rafın üzerinde, hâlâ soluk fiyat etiketi duran, hiç açılmamış tozlu bir bira şişesi vardı.

Yıllar önce satılmak için oraya bırakılmış, sonra da unutulmuş gibiydi.

O şişe bana bu evde yarım kalan umutları hatırlattı. Sanki burada her şey, tam başlayacakken zamana yenilmişti.

Çalışma masasına doğru ilerledim.

Masanın üzerinde kalın, deri kaplı bir defter duruyordu. Üzerindeki tozu parmağımla hafifçe sildiğimde altından koyu kırmızı kapağı ortaya çıktı.Defteri yavaşça açtım.

İlk sayfada kendi adım yazıyordu.

Altında ise tek bir cümle vardı.

"

Bu kapıdan içeri girdiysen, artık sen de bu sırrın bir parçasısın."

Kalbim göğsüme sığmayacak kadar hızlı atmaya başladı.

Yazının şaşkınlığını henüz üzerimden atamamıştım ki arkamdaki dev kütüphaneden sert bir gürültü yükseldi.

Kalın bir kitap hiçbir sebep yokken raftan düşerek ayaklarımın dibinde açıldı.

Sayfalarını çevirdiğim anda karşıma çıkan şey, sadece bir yazı değildi... yıllardır gömülü kalan bir geçmişin ilk iziydi.

İsmail Gökkuş

devam edecek