Yüce Mevladadır Hakimiyet

Yalnızlığım…

Ölçüsüz ve ölçümsüz

Ölümsüz de addedilebilir

Ve kayıtsız ve kasıtsız

Şerh düşüyorum yeminle kerelerce

İzafi ve afaki sözcükler ise kibirli

Hepsinin belini büküp elimden öptürüyorum

Mademki bükemediler bileğimi

Bense bilediğim kadar yüreğimi

Sivri uçlu bir bıçak mahiyetinde saplıyorum en derine

Ya da saplanan sancılarla büyüyorum büyütüyorum da

İçimdeki sefil yalnız çocuğu

Ama sakil olmayan

Ve işte erişkin bir zihniyetle

Başı dik kendinden emin bir hüviyete

Kavuşuyor elde olmadan

Bıçkın ruhunda şarapneller uçuşuyor

Konuyor da en ulu en izafi dağa

Gerçek kılansa hayalleri

Elbet düş gücünde saklı erdemi

Gerçek kılmak değil mi ki ümidi

Ve de sen olmuşken doğruların müridi

Göğsüm kabarık

Ruhum yerleşik

Sıfatlar ise değil umurumda artık

Kâh ardımdan söylenen

Kâh yüzüme püskürttükleri

Hele ki yok mu o öfkeleri

Hem haris hem haset

Aşkla itibara geçeceklerine

Kibirli ve kıskanç bir nesli

Üstüme sürdükleri

Değil mi tapındıkları nefsi

Oysaki

Sevebilirlerdi

Sevebilirdim de onları

Hatta sevmiştim nicesini

Bilmeden gerçek yüzlerini ve gerçeklerini

Gerçek ise tek

Nasıl ki yüce Mevla’dadır hâkimiyet

Ve hakkaniyet

İlintisi ne ise dünle

Varla yok arası varlıkları kem küm etmeden de

Geçmezken zamanları

Tuş olmak

Ya da tuşa getirmek

Tek yaptıkları tek tuşa basıp da

Selfi çekmek

Eh, hal de böyle oldu mu?

Serip de postlarını

Sergiledikleri sadece sahip olduklarını

Sehven tarihe gömdüğüm

Hatta tarihten bile nasiplenmedikleri

Ne de olsa doğdukları günkü kadar küçük ve genç

Ve alabildiğine şatafatlı

Sondan başa da saydın mı

Elde var sıfır mademki

Eh, ne anladık bu işten?

Adı insan soyadı soytarı

Akıbeti yeniçağın

Ve ne yazık ki akıbeti çocukların

Zaman varken onları kurtarmanın da bir yolunu bulmalı

Emir büyük yerden

Başım gözüm üstüne yüce Rabbim

Eylediğin ne varsa ve yarattığın

Elbet el de üstün iken elden

Ne mi gelir elden?

Önce akıl sonra zafiyet

Şiirle de yolu kesişti mi içi dolu dolu afiyet