Asılı Kaldığım Anne Gülüşü

Düşlerim tekin değil bu aralar artık hangi martaval ise okunan sözcükler yorgun ruhun yongasında saklı rugan yalanlar.

Her yalan kendine has ve her insan

Birden başlamadığım saymaya ulaştığım o nizam

Aklın kaçıncı evresi ise içinde bir sarmal

Sarmalın içinde ben

Benim içimde devasa ütopyalar var konaklayan

Aklı yitik gecenin

Sönük ferinde ölü iklimin

Ölü sevici düşler ve hırpani gülüşler saklı

Bilinmezin indinde niyetlendiğimden de çok öte

Ötesiz evhamların ar damarı çatladı çatlayacak

Ebabil kuşlarının kırık kanatları bir kez daha yırtılacak

Aşkın kimliği yok artık üzerimde

Ölü iklimlerin nazına yenik düştüğüm

Benim nazımsa söndü annemden sonra

Tüm devrelerim attı

Atıl ruhların göğüne kamp kurdum kuralı

Firarım Tanrı onaylı

Aşkın yolsuz

Ruhum güçsüz

Sebillerde kalan son damla ruhsuz

Ölümlerin kan çıkmazsa kar yağacak demelerine binaen

Bir kompliman ki göğsümü daraltan

Feryat figan yangınların dumanı

Ölümle el sıkışan tabiatın ederi

Nasıl ki göçüyor insan vakti geldiğinde

Bilse de bilmese de zamanı

Ardı ardına kurşunlar sıkıyor şakağına hayatın

İsli duvarlarda yazılı yazgısı

Oysaki insan henüz çözemedi el yazısını

Tanrının meleklere sunumu bir gün bir cennet misali

Ruhların var mıdır sahi uyumu?

Anne demenin ertesi

Ve işte boşlukta çınlayan sesimin kalan nuru

Eklem yerlerine sürüyorum acılarımı annemden kalan son nutku

Sere serpe serildiğim şu mekânın özü

Sanmayın ki sözcüklerdir söylemediklerimin közü

Daha nicesi saklı içimde

Annemden sonra içine düşülesi kuyunun referansı

Olmasa gerek can çıkan ruhun çıkmazken huyu

Bir edim

Bir rica üzerine de yazmıyorum şiiri

Yalnızlığın bozguna uğrattığı her günü her yalan düşü

Sanma ki gerçek kılıyorum gözümün önünden gitmeyen son katresinde

Asılı kaldığım anne gülüşü

Birden değil sondan başladım ben saymaya

Saymanı ömrün

Seyyahı iman gücünün

En berrak ve kutsal gülücük nasıl ki

Kusurlu addedilmekte

Hüznün bileşkesi hız kesmeden ruhu ve yüreği bilemekte

Bilmeden girdiğim bu yolu

Bana gösteren kaderin mutu

Öncemden arda kalan son tutku

Sonramsa müphem

Bir kuşa meyyal

Yaşanası her gün olsaydı keşke masal

Severken misal

Kendimle değil aşkla hemhal

İfası ömrün

Kolay vücut bulsaydı keşke her hayal

En azından düşlerimde

Yazdığım binlerce şiirde

Yazamadığım ama kabullendiğim yazgımda belki de

Ve işte bilediğim nefsi Allah sevgisiyle

Ve anne özlemimi gideremediğim gerçeği ile

Yaşamanın bir adım sonrası

Çekip de gidemediğim dünya denen hanı

Kaç kapısı

Varsa açıp da kapamayı

Beceremediğimle sakit

Bir düş görmüştüm ki bir vakit

Ve işte yazılası altına imzamı attığım son akit…