Sevebilirdim Hem de Çok Ama Çok Kendimi

Sevebilirdim hem de çok ama çok:

Kendimi.

Dilimlediğim yüreğimi

Buyur ettim eşrafın sofrasına

Sanmadım da zehir ettim hayatı iç âlemdeki çocuğa

Şerh düştüm nerede ise her güne her insana

Sevgi diye de çıktım yola

Dağ tepe aştım bozkırlar

Sellerde çırpındım aryalar

Deryalardan geçtim ve ulaştım da Rabbime:

Ya, kendime biçtiğim değer?

Havsalamdan taşan milyonlarca düşünce

Ruhumdaki gizem ve sevgi

Ört bas ettiğim yüreğimdeki yara

Yamalı müridi idim sevginin ve aşkın

Kınımda kalem nasıl da sözcükler boyumdan aşkın

Devasa bir kehanet fısıldarken kâhin kulağıma

Ruhumsa radar misali sevmeye sevilmeye muhtaç insanları taramada

Ve tarumar edilmişken içim dışım

Bense hala aklıselim ve sakin

Tırmandığım o dağı

Ayaklarım bağlı

Olsa bile

Düşsem de yerimden kalkmayı

Şiar edindiğim mucizevi kehanet

Aşka ve sevgiye delalet

Gel gör ki

Hırsları aşmış boylarını

Benimse ufacık makamım ve yüreğim yaralı

Sevdim seveli kâinatı

Azıcık da kendimi

Abartmadan sevebildiğim sanmadım da bir yenilgi

Oysaki

Daha çoğuna muhtaç

Sevilmeye de aç

İçimdeki izdiham

Sev ve kaç

Dercesine artık sevmiyorum da eskisi gibi

Sevsem bile bir yanım eksik

Akla zarar tüm yüreğimde binlerce kesik

Azadesi hayatın

Asgaride saklı rüyaların

Gerçek olduğu da bir rüya imiş aslında

Gerçeklerin ise kâbusa dönüştüğü

Yine de içimdeki çocuk ve umut aralıksız vardiyada

Gün ve gece peş peşe

Sevgi ve kırıklık nice

Sehven yenik düşsem de

Biliyorum ki kendimi çok sevmek en şifalı reçete

Gel gör ki yorgun bir iklim

Sevgiyle hemhal

Her günüm her gecem

Kendimi ettiğim kadar da ihmal

Renkler düşkün sevgiye

Sevgi düşkün saygıya

İtibarı elden bırakmadan çok da abartmadan

Şimdi geldi sıra kendime

Edimlerim ve duygularım

Radarım iken yüreğim bin bir gece masalım

Ben ki:

Peri Padişahının kızı

Nasıl ki en çok da babam sevdi beni

Bunca nazı niyazı

Kim çeker ki?

Beni benden başka kim ağırlayacaksa

Yok da artık gözümde

Ne eksik ne noksan ne sıradan

Şerh düşülesi beylik bir heyecan

Sevilmeye değer miyim diye de kimselere sormadan

Mademki beni yarattı yüce Rahman