Annemin Tandır Çöreği

Annemin Tandır Çöreği

Annem yine tandırın başında…

Dizlerinin altına serdiği eski minder,

yılların yükünü taşımaktan yorulmuş.

Elleri…

Bir zamanlar beni okşayan,

ateşlendiğim gecelerde alnıma su koyan,

saçlarımı ören o eller…

Şimdi unun içinde kayboluyor.

Hamuru avuçluyor usulca.

Sanki un değil de

ömrünü yoğuruyor.

Bir avuç sabır katıyor içine,

bir tutam dua,

biraz hasret,

biraz da kimseye söylemediği yorgunluklarını…

Kaşığın sırtıyla verdiği her iz

çöreğin süsü değil aslında;

ömrünün çizgileri.

Alnındaki kırışıklıklar nasıl yılları anlatıyorsa,

çöreğin üzerindeki desenler de

sessizce anlatıyor bir annenin ömrünü.

Tandırın ateşi yanıyor.

Ama ben biliyorum…

Annem, yıllardır sadece tandırı yakmadı.

Biz üşümeyelim diye

kendi ömrünü yaktı.

Çörekler pişiyor.

Mis gibi kokuyor ev.

O koku bir anda

çocukluğumu getiriyor yanıma.

Bir köşede bekleyen ben…

Sabırsızca tandırdan çıkacak ilk çöreği bekliyorum.

Annem,

elini yakacağını bile bile

en sıcak parçayı koparıp

avuçlarıma bırakıyor.

"Üfle kızım..." diyor.

Ben üflemiyorum.

Çünkü biliyorum,

annemin eli değen hiçbir şey yakmaz insanı.

Şimdi büyüdüm.

Yollar uzadı.

Zaman acımasızca geçti.

Ama ne zaman bir tandır görsem,

ne zaman sıcak bir çörek kokusu duysam,

içimde bir çocuk sessizce ağlıyor.

Çünkü artık biliyorum…

Bir gün o tandır susacak.

Külleri soğuyacak.

Hamur tekneleri boş kalacak.

Kaşığın sesi duyulmayacak.

Ve o güzel eller,

bir daha hiçbir çöreğin üzerine

bereket desenleri çizmeyecek.

İşte insanı asıl korkutan da bu…

Bir annenin yokluğu,

önce sesinden çekiliyor.

Sonra ellerinden.

Sonra tandırından.

En son da çöreğinin kokusundan…

Ve geriye,

her lokmada boğaza düğümlenen bir özlem kalıyor.

Keşke zaman biraz yavaş aksaydı.

Keşke anneler hiç yaşlanmasaydı.

Keşke tandırın başında diz çöken o güzel kadın,

hep orada kalsaydı.

Çünkü ben biliyorum…

Dünyanın en güzel ekmeği,

en pahalı sofralarda değil;

annesinin avuç izini taşıyan tandır çöreğindedir.

Ve ben her çörek kokusunda,

bir ekmek değil,

bir ömrü görüyorum…

Annemin ömrünü…

Sessizce tükenen,

kimseye yük olmadan yaşayan,

çocuklarına ömrünü ekmek gibi bölüştüren

o koca yüreği görüyorum.

Allah bütün annelerin ömrünü bereketli eylesin. Hayatta olanların kıymetini bilmeyi, ahirete göçenlerin de güzel hatıralarını yaşatmayı nasip etsin. 🌾🤍